رد پا...

2012-02-03T16:26:00.000+03:30

از این دخترهایی که گله ای پا میشن میرن از وسط کتابخونه برا خودشون یه چیزی بیارن گله ای بر میگردن بدم میاد. از گله ی دخترا بدم میاد. تجربه شو داشتم بسه .. از صدای خنده ی زورکی دختر عرب روسری بسر در انتهای شب پشت آخرین پارتیشن و پسر ریغو، از دختر عربی که پشت آخرین پارتیشن روسریشو بر میداره تا بشون ملحق شه.. از دخترایی که دودوتا چارتا ، بعد سه سه تا نه تا بعد تا آخر جدول ضرب که رفتن مشتق دومو نمودارو مقایسه با انتگرال تابع فلان و سپس بررسی داده ها باسری فوریه و .. میکنن تا ببینن با "پسر" جماعت دوست بشن، از دخترایی که حتی یه دودوتا چارتا هم نمیکنن و با هر کی سر راهشون یا دوتا حتی میخوابن، از خودم که دارم به این چیزا فک میکنم، خسته شدم.

2012-02-02T17:52:00.002+03:30

دختر روبروییه همینجوری که داشتم چایی میخوردم نگا نگا میکرد بعد من فک میکردم نکنه تو کتابخونه نباید نوشیدنی اووردو اینا که پا شد رفت با یه لیوان چایی برگشت . طفلی حسودی میکرد..

I Love Him :)

2012-02-01T03:08:00.001+03:30

2012-01-31T01:01:00.001+03:30

ساعت ده شب از دو راهی ِ هوف ویگ- آلتا شتات ویگ به بعد تنها بودم . تا قبلش هیکل زنی چمدون بزرگ قرمزی رو روی یخ و برف میکشید. زانوهام خم بودن و خرت و خرت روی یخا قدمای زیک زاکی بر میداشتم. صدای سگ میومد. انتهای خیابون ، مه و تپه ها دست میدادن. سرمو انداختم پایینو دنبال رنگ قهوه ای لا بلای سفیدی برفا میگشتم. ترکیب قهوه ایو سفیدی که از سالهای دور ترکیب مرموزی برام داشته .. صدای ناقوس کلیسا بلند شد. سگ ها بیشتر پارس کردن. ترسیدم. گفتم نیستی. از ترسیدنم خوشم اومد. رسیدم ورودی خونه جای پای آدم نبود رو برافای دم درش جای پای گربه هه بود که سه تا پا داره. وقتی رسیدم پشت سرمو نگا کردم. جای پای منم رو برفا نبود. کلیدو انداختم. چراغو روشن کردم. رفتم تو.

2012-01-29T16:20:00.000+03:30

آناستازیا از حموم اومده میگه از برف بدم میاد ماتیاس ساعت یک بالاخره بیدار شده خودشو انداخته تو آشپزخونه میگه من عاشق برفم. من دارم کاهو خورد میکنم سالادو ساندویچو هرچی شد درست کنم، آنا حوله بسر میره تو اتاقش. ماتیاس در اتاقشو باز میذاره میاد ازین غذا بدبوهاشو درست کنه صدای آهنگ از سیستم اتاق بچه پولدار میاد. میگه این به های که اوردی میخواستی تو وایت واین بریزی نکن اینکارو تو "غوم" بریز. از نیشکر درست میشه. این هفته یه فکری به حال به ها میکنم هنوز سالمن، باید زودتر بساطشو راه بندازم. قراره از الان بذارمشون تو غوم ذکر شده با رنده ی پوست لیمو تا وقتی کارای پسر درست شد رسید اینجا با هم بریمش بالا. خورد کردنم تموم شده ، میام تو اتاق برف میاد ، صدای آهنگ بوی غذای بیخود ماتیاس، غرغر آناستازیا، میام تو اتاق در و پشت سرم باز میذارم یکم زندگی بریزه توش.

2012-01-28T14:21:00.002+03:30

انگار که توی ژاپن باشم، صدای خیلی بلند و زیاد بچه میاد که ژاپنی حرف میزنن. کیفم بوی اردو میده. برای خودم دو تا ساندویچ پنیر و خیار و گوجه و کالباس و سس درست کردم پاشدم اومدم دانشکده. از خونه میترسیدم. خونه خوبه از خونه توی امتحانا میترسم. شیراز میشه میگه بیگی بخواب بااااا... اینه که ده متر خونه تا ایسگاهو دوییدم عین پیرزنا نفس نفس زدم تا صدو یک و گرفتم در دانشکده بسته بود کارتم نشونش دادم گف بفرما. کاش کارت ماکس پلانکم داشتم. اونجا عالیه اینجا یه مشت بچه ی آلمانیو ژاپنی کلاس دارن امروز که شنبه س. داد میزنن ! جَو کولی(اسم دانشکده س) معمولا فانه بچه ها امروز چکار کنیمه؟ اما بازم الان که هیشکی نیس و احتمالا دیوید بیاد تا یه ساعت دیگه میشه شروع کرد درس خوندن. دستامو دوست ندارم یه مشت خط روش افتاده. یادم رف کرم بزنم. چی یادم میمونه..
تو مغزم جلسه س .. چرا به هر دری وری ای فک میکنم جز الان...

2012-01-27T12:23:00.002+03:30

آرژانتینی چند بار حرکتو بام تمرین کرد از دو شروع میکردیم بعد چپ دوقدم عقب پا ضربدی یکی عقب و بعد راست. بعد همینجوری هدایتم کرد گوشه نزدیک پیشخون بار. بازومو ول کرد. گفت تو سرت فکر داری. اینجوری نمیتونی بریز بیرون تا بتونی. بریز بیرون..

2012-01-27T11:30:00.000+03:30

یادم باشه چن تا از متدهای فلرتینگ یا همون خر کردن خودمونو خیلی جدی بنویسم تو دفترچه هه تا بعدا که پسرم* کارش گیر دختر مردم افتاد هم مادر نمونه ای باشم هم یک شهروند خوب.

*نیما
پ.ن قبل از اینکه حتی کارش به دختر مردم بیفته خورد خورد یادش میدم. دختر چیز لطیفیه حیفه پسرِمن نتونه لطافت و درک کنه.
دراز پی نوشت:
تمام پسرهایی که من تو ایران تجربه کردم حس نهایی یی که به من منتقل میکردن وحشی یا ناشی بود. من خوشحال از داشتن پسر به خانه برمیگشتم بعد میدیدم ادای خوشحالی ست خیلی طول میکشید تا پیدا میکردم فلان حرکت ریز در کلام یا رفتار یا هرچی توهین به من بوده توهین پنهانی که خود فرد شاید حتی نفهمیده و من هم باید موشکافی میکردم و چیز ریزی را که لای تاروپود دلم دستو پا میزد نجات میدادم. حس منتقل شده به من وحشی بود. یا برعکس خیلی خوشحال نبودم/نیستم چون تیپی که به همین ترتیب "نادونیت" رو به من منتقل میکنه الان طرفمه. این تیپِ یک پسر خوب ایرانیه. پسری که میخواد به تو به عنوان دخترش احترام بذاره. حواسش بت باشه و میترسه حتی حرکت ریزی گل نازکش و فیلان. این یکی تیپ بتو حس امنیت میده مثه سربازاز جان گذشته س و شیفته ی سینه چاک اما هرگز بلد نبوده دل تو را بلرزاند. هر چیزی هم که الان بلد است بتو حسی نمیدهد چون خودت تعلیمش دادی. تو نمیتونی بگی اوه چه نایس چه خوب بغلم میکنه چون خودت یادش دادی: اوه عجب چیزی یادش دادم؟ حتی وقتی بش گفتی این چیزها رو بلد نیستی نرفته از چهار تا جا یاد بگیره تو یادش دادی و همه چی اسپویل شده. این تیپ برای من ناشی است. دوست پسر کنونی م را عرض میکنم. عاشق سینه چاکی که نه من توانایی ترکش دارم(چون توانایی دل شکستن همچین موجود ساده و مهربانی را ندارم) نه او لحظه ای پایش را عقب میکشد. من الان دور از او چه چیزی را تحمل میکنم؟ این دفعه که ایران بودم شاید خیلی سعی کرد تریک های خر کردن بزند. در من اثر نداشت . دلیلش را نمیدانم. زمان شاید مهلتش را تمام کرده. گیر افتاده ام بین آدمهای که دوستشان ندارم ، نمیتوانم عاشقشان شوم و خوب بلدند و نابلد دوست داشتنی. بعضی پست های کوچک مسخره پی نوشتهای طولانی مسخره تر دارند.

2012-01-26T11:22:00.000+03:30

دیشب فک میکردم هشت تو کتابخونه در سکوت و خلوت یک صبح زمستانی درسهای آقایان فلانوس ، فلانال و فلانوف را مشغول به حاضر کردنم. لیک الان که ساعت هشت و ربعه و من دو عدد دیگر برلینر بالا انداختم و آذوقه ی یک هفته ای م را در عرض دوازده ساعت(شامل ده ساعت خواب)به غا دادم و شیرینم هم شده، می اندیشم که حیف اگر به اتوبوس یه ربع به نه میرسیدم لا اقل نه آنجا بودم. از موانعی که بین الان ینی ساعت هشتو بیستو یک دقیقه(دو خطو که یه نفس حرف نزدم!) تا جناب یک ربع به نه ملکوتی وجود داره که اتوبوسش مارو به عرش علم و دانش نزدیک میکنه ، یک ، تعویض لباس جلوی آینه س و دو، سشوار کشیدن هفت هزار ملیون گره ی در سر. امشب قراره مشرف بشم به یک کلاس تانگوی آرژانتینی و بعدش فیض ببرم از یک مراسم رقص. برای اولین بار پارتنرم دختر نخواهد بود و موزرد بوقو پارتنرمه. یاس گفته بود نذارم پارتنرم شه و صبر کنم برم کلاس چون در هر صورت اونجا کلی براد پیتو مت دیمون منتظره اما وقتی دیدم تو میل گروپ زده بودن یار بگیرین تا دختر بتون نیفته با کلی ادا اطوار مو زرد بوقو را چسبیدیم. اما چرا تعویض لباس؟ دختر خانوم محترم ترک هفت سال ساکن پورتلند که نماد عشوه و چُسان فسان است و تنها موجود دانشکده س که وقتی بش سلام میکنی عوض جواب سلام با گود مورنینگ میفرمایند کار دارم باید برم و میدود. من اولش عاشق قیافش شدم بعد فهمیدم کلن چیز جالبی نیست. بعد دیدم همه میگن از این یارو زیاد خوشمون نمیاد و شد آنچه شد. بله نظر دیگران بالاحره موثر شد و من رویش دقیق شدم و دیدم بعله. از شباهت هایی که ایشون دارن به دختر مامان دامن بلند در پست های دو سال پیش است. مامانش اول ترم فوت شده و این دختر تمام دنیا رو مقصر میبینه و حالش از آدما بهم میخوره. من یکی از اون آدمام چون خودش از ترکیه اومده آشنایی کامل با فرهنگ درب و داغون مسلمونا رو داره و خودش رو یک تحصیل کرده مقیم مایکروسافت در پورتلند میبینه و بد بختی آلمانیها رو هم آدم حساب نمیکنه و کلن تو مود چه گُهی خوردم اومدم وسط شماهاس. بعد ایشون این مجلس بزمو بما اعلام کردن در یک ای میل به گروپ دانشکده بنده منم منم در ترِد میلاشان راه انداختیم بعد از سوال و جواب ملت ایشون گفته اند که دلیجان! سایز پات چنده برات کفش بیارم و در ضمن در رقص این حرکات را انجام میدهند چون ممکنه آشنایی نداشته باشی عرض میکنم و بنابراین کفش باید این خصوصیات را داشته باشد. لبخند زده عرض کردیم ما دلیل اسپورت پوشیمان این است که با این کفشایی که وصفشان رفتو عکسهای ارسالیتان رویت شد ما توانایی ایستادن هم نداریم گرچه والده مان با آنها رانندگی هم میکنند. بنابراین هر کس با چیزی که راحت است زندگی نُموده و متشکریم بابت پیشنهادتان و من با بوتهایم می آیم چون به دلیلی که ذکرش رفت کفشهای رقص اسپانیاییم را در اتمام دوره ی دو ساله در کمد اتاقم در تهران رهاندیم.
فرمودند باید بندی چیزی بوتهایت را هنگام رقص درنیاورد. شماره پایت؟
بوت چیست؟
بله عرض کردیم ما برای دراوردنشان بر زمین سفت و سرد خدا کان نموده یه دقیقه زمان میبرد تا راه خروجی را پیدا کنیم. همچنان دمتان گرم باد سایزمان هم سی و هشت است.
حالا دنبال یک لباس بودیم که اگر فرمایشی داشتند برای لباس اوت لاین های کارمان را شرحشان دهیم.
الان که میگویم دیشب از حمام آمده سر بر بالش نهاده و به سوی دگر سفر نمودیم و موهایمان هِنریتا گشته اتوبوس 101 از ایسگاه به سمت دانشگاه رفت. و من یبوست دارم .

2012-01-19T12:13:00.001+03:30

صبح آرومیه. آسمون ابریه بارونشم دیشب اومده ممکنه هم امروز بیاد ولی من از زمین خیس میفهمم بارون اومده. کماکان اعتقاد دارم اینجا بارون نمیاد و این رطوبته به عبارت دیگه اگه این بارونه اون که تو ایران میاد چیه؟ تازه وارد اهواز و جزییات تندراش نمیشم. بله من موجودی هستم که وقتی صبح آرومیو شروع میکنم ومیام بگم سه تا پسته خوردم و پسته هام تموم نمیشه با اینکه کمه میام میگم بارونو فیلان. چون وقتی دارم حرف میزنم نمیتونم رو یه موضوعی که میخوام حرفشو بزنم تمرکز کنم وانگار هر کلمه منو یاد یه سری خاطره میندازه. دیگه حالا..
بله صبح آرومیه و یکی از چراغای اتاقو روشن کردم همونکه سرش کجه به سمت کمد ته اتاق. بنابراین نور کم نارنجی ای توی اتاقیه که از پنجرهش نور یک روز ابری تلاش خودشو میکنه ولی تو قاب گیر میفته. من نیمرو با عسل و آب سیبمو خوردم. لبخند زدم به خودم گفتم اسلاید ها رو پرینت میگیرم تا بتونم بخونمشون. اما باید قبلش برم اداره پست و برگه برا پرینت بگیرم. بعد سه تا پسته خوردم و فک کردم اینجا چقد شبیه پنج سالگی ِ منه! توی خونه م آسمون ابره نور کمی از یک چراغ نارنجی. توی خونه ای که میدونم اگه برم بیرون پیاده روهاش نورش صدای خروسش آدماش حتی منو یاد شهرک نفت میندازه.
دیروز برای اولین بار توسط فارسی نفهما دست انداخته شدم. خب البته لیدرشون یه ایرانی بود تو صف بودم توی مِنزا برا غذای مکزیکی. بعد لیوان پلاستیکی که توش نوشیدنی گرجستانی ها رو ریخته بودن خورده بودم از صف رفتم بیرن تا بندازمش سطل آشغال وقتی برگتم همشون که رفیقام بودن سرو صدا که این اینجا نبوده و صف و رعایت نمیکنه و اینا منم خندیدم محلشون نذاشتم همین الهاندرو پدرسوخته برگشته میگه "آی هَوِنت سین یو ای یر! هو آی؟"
بله صبح آرومیه و من بهتره برم درس بخونم. اما قبلش قیمت پرینتر سرچ میکنم.

اَلِهاندرو

2012-01-13T23:47:00.000+03:30

سردشه ولی بقیه انقد سردشون نی، میگه من مال کلمبیام آخه میگم عب نداره منم بچه اهوازم، میگه هوامون انقده میگم مال ما انقده میگه اااااااااَ ! تو اوتوبوس میگم بش که از مارک شنیدم که اگه تو اتبوس جا باشه بعد بری رو صندلی خالی بغل ملت بشینی بی ادبیه! عین کودک خوشحال میشه میگه من فک میکردم تا حالا مردم از من خوششون نمیاد که پیشم نمینشستن بعد قهقهه میزنه از خوشالی. من اینو دوسش دارم! از الان ماتم گرفتم برا وقتی که از این همکلاسیای شبیه تو کتابا جدا میشم.

2012-01-12T19:00:00.001+03:30

آقای کارگردان "بی فور سان رایز " اینا، یکاری کردی که الان که بچه ها تو سرو کله هم زدن رفتن، بشینم عوض این اسلایدها رو خوندن یه نگاه بندارم به سطل آشغال که پوست چیپس توشه، یه نگاه یه پیپر ها که مونده رو این میزو رو اون مبله، به در کمد کیفا که رمزشو پیدا نمیکرد تا کیفشو برداره عجله داشت. چرا همه چی اینجا قشنگه؟ چرا بعضی وقتا نمیبینم.
با اون عطر اِوی که بوی مهدکودکمو میده!

2012-01-11T23:55:00.000+03:30

هر چی پسر گفته بود داره درست از آب درمیاد. نرفته برگشته ام ایران تا مطمئن شم دوسش دارم یا فاصله س که آدمای دیگه رو بجونم انداخته. دوسش داشتم. لحظه ای که چمدون خالی رو گذاشتم توی فضای خالی میز و دیوار، نشستم رو تختم و دیدم که عاشقم. همه چی هم امتحان کردم بیا بهم بزنیمو تهدید و دعوای حسابی. راه نداشت . خودش بود. حالا میمونه مسئل ی زمانی که میتونه خودشو برسونه بمن من تلاشمو میکنم اونم میکنه و بایستی که بشه. همین زمان. مسخره س که سرنوشت دم دست یه مهلت بیفته. اما هر چی هم اهن و پهن کنیم آخرش همینه و همه چی از دست میره اگه روش تو روی زمان وا شه.
امروز غرور داشتم تو روی آلمانی ها نگاه میکردم و فکر میکردم اینا نمیتونستن این رشته رو بخونن که من از ایران با زبون انگلیسی میخونم و کشورشون بم موقعیت کار هم میده. فکر میکردم که بیچاره آفیسری که تنها کارش چک کردن پاسپورتو ویزاس و بمن با همراهی دوستاش میخنده :از ایران اومدی تو آلمان تا انگلیسی درس بخونی؟ و طفلی نمیدونه رییس مرکز هوش مصنوعیشون اومده سر کلاس گفته اوضا تو این بخشمون گیر نیروی انسانیه! نداریم واقعا احتیاج داریم. صبح نگاه میکنم تو آینه. خب من موهای بی نهایت مشکی و پوست سبزه دارم که اینا ندارن. و من قیافه ی خاص خودمو دارم . آرایش نمیکنم. دست و صورتمو میشوریم. مسواک میزنم. نونو توی مایکروفر ی که توشو سوزوندم میذارم و فکر میکنم کی توی این خونه بوده که غذاشو نسوزنده باشه ؟ کره عسل میمالم روش گود مورنینگ گوش میدم . در لپ تاپو میبندم و کوله رو میندازم رو دوشم . میرم. تو اوتوبوس روصندلی نزدیک در نمیشینم. واسم مهم نیس لهجه دارم به بغل دستیم میگم ببخشید من پیاده میشم، در حالیکه اسنیک بازی میکنم با گوشی جدید مدل قدیمیم، میگم گور باباش که 6 واحد دیگه هم مجبور به دراپ کردنش شدم. قرار نیس همه هندونه ها رو با یه دست بردارم. بذار درسامو مزه مزه کنم. و میرم سر کلاس.
من امروز آفتاب شهر مرزی رو دوست داشتم و پا بپاش میخندیدم.

2012-01-10T23:55:00.000+03:30

از اوتوبوس پیاده که شدم هوا یه نمه سرد شده بود. گلابیو مرغ و پنیرجدید و نون و نوشابه خریدم و در حالیکه پاستیل و آب پرتقالو ترتلینی توی کیسه هام نبود، آقای عابر پیاده ی چن دقه بعد از چراغ سبز از پیاده روی باریک کنارم رد شد و نمی دونست من خودمو آماده کرده بودم بگه پخخخخخ بش بخندم بگم دیدی نترسیدم.
چیزی نگفت.
سایه ش شبیه بابا بود؟

2012-01-10T23:49:00.001+03:30

صبح همه جارو جمع و جور کردم این دوتا که بی بخارن پلاستیک آشغالا رو عوض کردم چمدونو باز کردم کلی عروسک و لباسو چیزای رنگی منگی و سنتی و صنعتی رو جا گزاری کردم، با جارو دستی اتاقمو تمیز کردم یه دوش گرفتم کیف آنا رو گذاشتم تو پاکت "دُرُست" که مغازه ش تو انقلابه، از اوتوبوس جا موندم و به دانشگاه رفتم. قبلش یه ساعت کوچیک صورتی که زمان ایرانو نشون میداد گذاشتم رو میز بغل تختم. روی رومیزی یی که از میدون نقش جهان اصفهان خریده بودم ، تابستون اون موقه که با دوست پسرم بعد از عمل من جیم شدیم. بغل جعبه دسمال کاغذی و دست بندی که ماه اردیبهشتو نشون میده. در اتاقو که بستم، صدای تیک تاک تیک تاک ..میومد. یکی توی این اتاق زندگی میکرد.
ده ژانویه دوهزارودوازده .

2012-01-10T21:08:00.000+03:30

این دو تا خودم که هیچی صدای خندمو به عرش میبرن، الان این آقا پست داک روبروییه میاد تذکر بده دوباره میبینه این دفعه تنها نشستم میگیره میبرتم بازپروری . ینی اون بخش "غمخوار"ش یعنیااااا!

Tehran

2011-12-27T13:40:00.003+03:30

بیرون داره همیییینجوری بارون میاد، همش صدای شلپ شلپ آبه! گرچه دلم برا این صدا تنگ شده بود بسکه بارونای غرب آلمان نایسه اما این صدای سوتی که میاد و نمیاد از کوچه پشتی هی این حسو میده که الان تو رختکن استخرم.

2011-12-27T10:24:00.000+03:30

عصبانی بودم، داشتم خیلی راحت میگفتم بیا از هم جدا شیم. یا پیشنهادای این ریختی که برای بهوش اووردنش کپی پیست میکردم تا تکرار شه، هنوز کنترل سی رو بزنم گمونم بیاد: بیا یه مدت بهم بزنیم‬

‫به این صورت که با کسی هم دوست نمیشیم‬

اما بخش غالب فکرم در اون لحظه این بود که اگه فامیلم "جان" بود کلن میشدم "دلیجان"

2011-12-09T23:57:00.001+03:30

دوباره مینویسم. خوشحالم. شروع حتی اگر دوباره باشد تحرک است. زندگیست.

2011-09-08T12:35:00.002+04:30

بابا به مامان گفته من میدونم این چمدونشم نبسته هنو یه چن روز زودتر بریم راش بندازیم।
من اینجا نشسم ای میلاشونو میخونم و قسم به خداوندی خدا که از این چن وقته اینقد روحم جلا پیدا نکرده بود । با اون شکلک فرستادناشون !

2011-08-20T11:58:00.003+04:30

هزارو یک جور فکر درست یکماه قبل از رفتنم حمله ور گردیدند نه تنها بمن که به اطرافیانم هم، مامانی که مدام بام دعوا میکنه که من اونجا برم قراره چی!! بشم। پسر که بعد از کلی بالا پایین رفتنو بدبختی حالا میگه میخوام مطمئن شم با من ازدواج میکنی، دوستانی که دیگه نمیخوان بام حرف بزنن، یا اونایی که حالا میخوان حرف بزنن که بدونن راز موفقیتم!! چی بوده।
اما من میتونم بارمو ببندمو به همه ی اینا جواباشونو بدمو برم واسه خودم تا ببینم قراره چی بشه و فکر نکنم چی گفته بودم چون نمیذاشتن راحت باشم و تو اون شرایط تصمیم بگیرم।
مامان بزرگم موقع خدافظی با نیلو گریه میکرد، میگف دیگه آخرین بار بود دیدمت اشک همه رو هم درورد।
من بش میگم زود بزود برمیگردم به پسر هم همینو میگم اما مطمئن نیسم من فقط الان باید همه رو آروم کنم تا خودم بتونم به کارام برسم।
امروز صبح از خواب بیدار شدم قرارمون بخاطر تنبلی جفتمون کنسل شده و الان من میترسم از خونه برم بیرون । چرا؟ چون گرمه؟ چون نمیتونم آب بخورم هر جا هستم؟ چون ممکنه بخاطر هرچیزی بگیرنم؟ شاید اما الان واقعا نمیدونم چرا میترسم । توی ذهنم اینه که امروز کار زیاد دارم و از الان اینجوری شروع شد। بعد فک میکنم بی عرضه م؟ بعد فک میکنم نکنه نتونم خوب درس بخونم؟ نکنه تنبلی کنم؟ نکنه پسر بی من حالش خراب شه؟ نکنه مامان بابا ؟ نکنه زلزله!! بیاد تهران من نگران آجیم شم!!! بعد نمیتونم برم ا خونه برم بیرون। نمیدونم چرا ولی اینجوریه که میترسم।
درست یکماه قبل از رفتن "دیوانه ساز" ها دوروبرم بیدار شدن। چراغهای شهر رو روشن نگه دارید.

2011-07-04T20:56:00.002+04:30

"دکتر سیاوش منصوری حبیب" یک آشغال است।
این جمله صرفا برای اطلاع رسانی در مورد دکتر گوارش بیمارستان نفت است که بر دیواری از شبکه نوشته شده است।

نگارنده: بیمار حاوی پولیپ سه در چاهار در زیگمویید که یک ماه و نیم آواره ی سفیدپوشان خود خواهی است که گویی از یک رفرنس درسی نگرفته اند। وی امروز پس از شنیدن الفاظی که در میدون شوش موقع شاخ و شانه شکنی شنیده میشود از دهان دکتر مذکور به یک خانم سرطانی که جواب آزمایشهای شوهر در دست فقط سوال داشت ، تصمیم به شکایت گرفت। مردم یاد گرفته اند از دکتر ها شکایت کنند؟ خوب یاد گرفته اند। اینجا ایران است مرتبه ی تو به تو اجازه ی توهین میدهد। به دکتر گفتم میخوام عوضش کنم معرفی نامه مرحمت کنند وسط بخش داد میکشد پیش کی میخوای بری؟ دکتر فاطمی بدون جراحی بر میدارد। چواب؟ این کدوم خریه؟ تو "باید" جراحی بشی। من بیستوپنج ساله هنوز عقل دارم که تو قهار هم که باشی زیر دستت نیام। نگاهش کردم حتی نمیخواستم جواب این طرز صحبت کردن را بدم। من رفتم و شکایت میکنم از هر طریقی
جواب پاتولوژی شوهر خانم هم سرطان بود।

پ।ن دو: دکتر فاطمی را میتوان سرچ کرد و اطلاعات گرفت اما از این جز آدرس مطب در کتاب اول نیست । گفتم اگر مسی سرچ کرد در جریان باشد । این همان دکتری ست که جمله اش من نتوانم در ایران کسی نمیتواند است।

2011-05-29T18:54:00.003+04:30

حرف زدن برام سخت شده .وقتی به یه زبون دیگه فکر میکنم چون سرعت فکر کردنم گرفته میشه راحتتر میتونم قضیه رو تحلیل کنم و نذارم یهو و بدون اینکه بدونم از کجا به اینجا رسیدم عصبانی بشم بعضی وقتا بخودم میام دارم با خودم انگلیسی حرف میزنم یا حتی با وجود کلمات کمی که میدونم آلمانی . زبون آلمانی جدیده و خودکلمه هاش باعث میشه فکر کنم بعضی وقتا حتی کلمه ها گیرم میندازن میبینم دارم دنبال تلفظش میگردم یا الان نیم ساعته که دارم تکرارش میکنم و خسته هم نشدم بعد خوشحال میشم که یادم رفته چه موضوع سختی بوده که فکر کردن بش انقد زود عصبیم میکرده که آلمانیو سر راش گذاشتم .

پ.ن.
نون جیم رو دوست دارم اول فقط خوندن بلاگش بود بعد اینکه تو یه مدرسه بودیم برام هیجان انگیز بود بعد از رو یه کامنت تصادفن تو فیس بوک دیدمش و بنظرم دنیا کوچیک بود مثه همیشه امروز وقتی در مورد خواهرش میخوندم ناخوداگاه اونو جای آجیه دیدم دوست داشتم بش بگم اگه روزی من نبودم با خواهرم حرف بزنه چون احساس کردم خواهرش عاشق طرز فکرشه نمیدونم این ،شاید از ذهن کسی رد شه که یه توده ی بزرگ تو دلش داره و دکترا دارن بهم پاسش میدن و نگران میشن و منتظر جواب پاتولوژیه.

2011-05-16T13:43:00.002+04:30

من غر زدم چرا نمیزدم دم رفتنم /هست با کلی ذوق زبون آلمانی میخوندم/میخونم و خرید میکردم/میکنم و خوب بود/هست همه چی।
اما در هر صورت میدونم دیگه غر نباید بزنم مامان ارکیده میگفت این غده با منه الان جزیی از منه منم باش دارم زندگی میکنم بم اضافه شده یه چیزاییم با خودش به زندگیم اصافه کرده ولی کنسلش که نکرده تا زنده م زندگیمو میکنم برا بچه ها سیر رنده میکرد بادمجون کباب میکرد دلار درست میکرد... فریز میکرد میفرستاد بله پشت ماشینم میخوابیدو با زخمو حالت تهوع از شیمی درمانی برمیگشت
زندگیشو کرد و رفت
تویی که تو منی هر چی میخای باش زندگیمو میکنم امروز اولین کلاس زبان آلمانیمو فدای درمان تو میکنم دومیشو اما خودمو میرسونم و بیشتر میخونم تا جبران شه।
نممونه هر چی باشه من باش دارم زندگی میکنم
غر ممنوع।
فعلای دوم :لبخند
اکشن

2011-05-09T02:51:00.003+04:30

باید ساعت پنج و نیم صبح بیدارش کنم بره دانشگاه। ساعت سه شده। دیگه داره سردرد شروع میشه باید بخوابم। اما این ریختی با گوشی بیدار نمیشم
هندونه خوردم حالام میخوام بخوابم
شاش آلارمش باستی کمتر از دو ساعت و نیم باشه।

پ।ن। خونشون بودم با خودشو خواهرش دوسشون دارم بغل گنده ی نرمشو وقتی منو آجیه ش بهش لگد میزنیم مهربون میخنده پروژه شو مینویسه وقتی بوسم میکنه میگه بوی نفستو دوس دارم امروز خوب نبود تو اومدی همه چی عوض شد بعد میگه عملم دیر شده بود، اولین بار یه سال و سه روز پیش دیدمش.

2011-05-06T21:10:00.003+04:30

دیشب آذر اومد خونه। گف مرسی منو خونتون راه دادی। آذر از بهترین دوستای منه میشینیم چایی میخوریم چن ساعت در مورد اینکه اگه دغل بودیم کدوم بدبختیا رو نداشتیم حرف میزنیم با یاسی اوو وو میذاریم و چون ساعت یکه شبه و خسته س نمیذارم بره و حرفمو گوش نمیکنه و میره و ادا در میارم و میبافم و میمونه و شب حرف میزنه و میگه فردا کشیکم و قبل از اینکه گریه کنه خوابش میبره। پتو رو روش میکشم میگم بموقع بیدارت میکنم। من دوست آذرم اولین بار فقط دختر دکتر فلانی بود اما بعد تر بسیار زیبا بود و بعد از اون بسیار ساده شد و شاید شونزده سالمون بود که دوست شدیم و از وقتی تهرانیم فهمیدیم که چقدر هم صمیمی هستیم رابطه ای مشابه آنچه با یاسی داشتم। دروغ چرا لا اقل من یکی فرزانگان رو محیط متفاوتی میدونم من غر غرووو دوستایی دارم از اونجا که همیشه با هم آرومیم। که دوست داریم همو و با هم غر غر میکنیم و با هم از اینجا میریم و اوو وو میذاریم که دوست بمونیم اوو وو پدیده است یاد میدهد که دوستید و حرف میزنید و هم را میبینید و اشکتان در میآید و شکلک بوس با آن قلب گنده ی وسطش میتواند هیچ گهی نباشد وقتی لبهای کسی به گونه ی تو نمیرسد। وقتی انگشتش را تا پشت سرش میچرخاند که جایی بین کتف ها را نشان دهد که ایجا دلش مالش میخواهد و تو حایش را نگاه کنی و دستت نرسد و قلابی شوی قلابی مالش دهی قلابی حرف بزنی که برویتان نیاورید اوو وو فاصله را در چشمانتان فرو میکند। هی لپ تاپ بغل میکنی। من انقدر میکروفن بوسیده ام که لبم چرکولک شد و دانه زد و واکسینه شد । ادامه دادم। دیشب من و آذر روی تخت من و یاس آنسوترها در پنجره ی بغلی بود। از گلهای ویرجینیا دماغ و گلو نداشت چشمهایش باد کرده بود نفهمیدم گریه اش را، گفت تعارف چرا حسادت میکند। یاس رفت تا امتحان دهد و دختران خوابیدند و دست کم یکیشان به پنجره های سه تایی اوو وو فکر میکرد।همان که دختر را صبح بیدار نکرد.

2011-05-04T23:24:00.004+04:30

میس کال آجی وُسطی رو گوشیم بود، از کلاس که اومدم بیرون هنو به میرداماد نرسیده بش زنگ زدم گفت میخواسته بگه برای یه بحث جدی با نامزدش داره میاد خونه گفتم خونه نیستم و فلنم نمیام। بیارش خونه دعواش کن خندید। چیکا میکرد؟ چی کا میکردم؟ هیچی! من جیش داشتم رفتم ونک تو دسشوییش بنّایی بود زنگ زدم پسر، سد خندان قرار گذاشتیم। زیر پل زنگ زد گفتم شارژ ندارم زیر پل مشکیه ام بعد گفتم آبیه خسته بودم। دیدمش قط کردم داشت سعی میکرد دوباره شمارمو بگیره، اونجا چن دسی بل صدا هست؟ صدامو نشنید دوباره داد زدم اومد صاف سمتم بش دست دادم انگار که تو هال خونه زندایی مینا باشیم خم شد گونه مو بوسید। خواستم دعواش کنم شیرین میخندید رفتیم سمت نیمکت سردم بود بم بیسکو پیچ داد بستنیه من بستنی کم میخورم گفتم نون میخوام رفتیم بربری فروشی سر کوچه خاله ش اینا. سر خریدن یا نخریدن پنیر حرفمون شد به همین سادگی! شما سرو کله زدن با یه بچه پنج ساله رو تصور کن با همون روشم از دلش درو وردم। نذاشتم بام بیاد تا خونه تو تاکسی نشستم هنوز تاکسی راه نیفتاده بود که در سمت من بازشد بعد بست ماشین راه افتاد پسر از بسته شدن در مطمئن داشت دور میشد।
با انگشت زیر پلو نشون دادم: بوستو دوست داشتم.
رسیدم خونه آجیه تنها بود.
ز

2011-05-04T11:35:00.002+04:30

متوجه شدم که نمیتونم حرف بزنم। سرعت گاهن انقد بالا میره که کلمات جا میمونن॥بَد جا میمونن। چیکار کنم
دیشب فهمیدم کف سرمو میبینم، دیگه اگه برم برای براشینگ و رنگو اینا بیشتر بقیه ازم پول نمیگیرن। این چیزی بود که در مورد مزایاش بخودم گفتم اما واقعیت اینه که من حالا که مشا مو کوتا کردمو همه موهام دوباره مشکیه بد جوری خوشحالم و رنگ مشکی میخوام، مشکیِ زیاد حالا که کم شدن بزارم بلند شه مشکی زیاد شه। همین।
دروغ گفتم همین نبود من انقد فکرم درگیر پسر بود و رفتنم و ینکه خودشه یا نه؟ که نتونسم غصه کف سرمو بخورم، چون این سوال مهمیه دم رفتن। چون ، چون॥ اینجاشه اینجا تند میشه نمتونم بگم ..

2011-04-11T15:23:00.002+04:30

اول فامیل یارو رو زدم تو گوگل ترنسلیت گوش دادم ببینم چیجوری تلفظ میشه، بعد انگشتامو شکوندم بعد به نوشته های رو کاغذ نیگا کردم، بعد خودم یه چیز دیگه گفتم ، بعد تمرین که تموم شد دوباره اومدم تق انگشتامو دربیارم نون نخورده بودم صدا نداد। بعد شماره رو گرفتم بعد نبودش خانومه، بعد حساب کردم دیدم ساعت ناهار نمازشونه، بعد گشنم شد حالا خوابم میاد ، ینی خوابم زودتر میاد یا اون خانومه بگم تکلیف این نامه ما رو مشخص کن بدیم سفارتتون। الانم دارم فکر میکنم باید خانوم محترمی باشه که من یا انگلیسیا فامیشو میخونن هورنی.

بخش دوم زندگی(I)

2011-04-11T11:48:00.002+04:30

برای اینکه تنوعی به زندگی این چن وقته داده باشم لپ تاپو کول پد زیرشو که عین فن حمام میمونه و همیشه هم خاموشه اووردم گذاشتم رو زمین। حالا که فکرشو میکنم نیووردم شب میخواستم بخوابم انتقال دادم پایین। در هر صورت من الان کف اتاقم نشستم و بالاشمو از سمت زردش به زیر چل نهاده ام پس با سه ماه گذشته ام تفاوت دارم। آجیه داره میره اهواز ام پی تری مثه ماموریتاش میره که خواستگاری بشه بیان با هم برن سر کار । دو هفته ی پیش بزرگوار ازم پرسید دارم میرم فلان روز برا اهواز بلیت بگیرم پس فرداشم میام। مراسم داریمو فیلان। میای؟ خب دلم نمیخواست برم دلیلش فراتر از اینرسی ساکن نمیرفت اون موقع و چون استثناعن نظرم خواسته شده بود دیدم انگار خیلی هم ضروری نیس و نظر دادم। مامانم زنگ زد داری میای برام وب کم بگیر گفتم چش - الان که مینگارم وب کم کنارمه پس حرف گوش کنم- نمیام میدم آجی بیاره । گف باشه حالا اومدین تو که برنمیگردی؟ میمونی؟ واقعا چرا مادر آدم به حرفاش گوش نمیده؟ چون برنامه داره براش।خدافظی کردم در حالیکه از قطب شمال واقع در نروژ پذیرش داشتم و دوس نداشتم وقت سفارت بگیرم। ما،ینی من و بیگ وقتی بطرز ناگهانی یافتیم که من آخر هفته تنهام خوشحال شده و مانند مگس دستهایمان را بهم مالیدیم جون همان موقع فهمیده بودیم ما تنها نیستیم و انشالله که هیچکس تنها نیس। همه چی خوب بود و ما بعد از جدایی نادر اینا از باد و باران به ایسگاه های تاکسی ونک پناهنده شده بودیم که بحثمان شد و من غمگین گردیدم چون با تقریب خوبی حق با پسر بود। و من سالی یکبار این مسئله را قبول میکنم। بدلیل عدم تعادل روانی اینجانب مرا تا خانه رساند و در تاریکی شب که از وی بزرگتر بود و سرما و نم داشت ناپدید شد। آدمها در زندگی شانس و بد شانسی میآورند چون زندگی قابل پیشبینی نیست حتی اگر ما تقویم و ساعت داشته باشیم। بنابراین من وقتی برروی مقاله کار میکردم اسم دانشگاهی رو دیده بودم که خیلی روی این چیزایی که من دوست داشتم و نمیدونستم براش رشته هم وجود داره کار کرده بود. دانشگاه مطرحی هم بود و بصورت همینجوری با وجود معدل آسفالت شده درخواست گوشه چشمی نموده بودم। اما آنروز که کلید در را چرخاندیمو خواهر بزرگوارمان در حمام بودو مام بی حوصله در اسی را باز کردیم چشممان به جمال ادمیشن روشن گردید و گلویمان خشک شد و منتظر ای میل اشتبا کردیم ببخشیدشان ماندیم که چون نیامد وقت سفارت آلمان گرفتیم باشد که چشممان به جمال مرز فرانسه هم برق زند। اما این آغاز مصیبت بود.

2011-04-05T01:35:00.000+04:30

"آدم از فردای خودش خبر نداره" رو میدونستم. فکر میکردم! خیلی تئوریای دیگه هم. تا که رفت و بهار شد دوباره. بهار یاد آدم نمیاره که سال نو شد. بهار هر سال یواشکی فکر میکردم سال دیگه باباجان پیشمون هست؟ و میبوسیدمش. دوست داشت دورش شلوغ باشه برعکس مامان جان. بهار هر سال فکر نمیکردم پسردایی له میشه دلای هممونو ریش میکنه و بدنش عفونت میکنه . صبح زود گوشی بابا زنگ میخوره، بابا میره تو حیاط، مامانو صدا میکنه، مامان لباش تکون میخوره وصدا ازش در نمیاد چشاش میفته رو هم و صداش در نمیاد، میاد چراغو روشن میکنه . ینی پاشو مامان ینی نمیدونم چکار کنم مامان، ینی دیگه نمیتونم مامان میشینه وسط هال . مامان نمیذاره نازش کنم بابا هم من هم همینطورم. ماها همه آدمای مغروری هستیم که ناز کردنو قبول نمیکنیم. بهار پارسال فکر میکردم مامان لپ قرمزه خوب میشه یا نه؟ امید داشتم . پارسال آجیم پیشمون بود. پارسال کسی که عاشقش بودم ریده بود بم. گریه میکردم هار هار. مریض شده بودم که دو ماه طول کشید تا ویروسایی که ازش گرفته بودم بره. و بهار پارسال باباجان داشت میمرد و ما باید میرفتیم اهواز. اما خوب شد. بهار یاد من نمیاره که سال نو شد. بهار ینی من قدر زندگی با کسایی که دوستشون دارمو بدونم. ینی کیا هستنو کیا رفتن. ینی من هستمو میتونم نباشم. نه که شاید نباشم. میتونم نباشم. زندگی عاشقانه ی من با پسریه که اول احترام براش قائل بودم و حالا دوستش دارم. و حالا به هر قیمتی براش میجنگم با همه چی. یک سال گذشت و اونکه ریباند کسی بود که سالها فکرو رویای من بود آروم آروم بم یاد داد دوست داشتن چیه. هر چی دورتر میشدیم من سال قبل بچه تر میشد و عشق اون سالها مناسب همون دخترک از دنیا بی خبر. تو سختی های امسال هرجا رو که نگا میکنم پشتم بود. دو ماه که رفتم اهواز هر روز گریه کرد ، اشکاشو پاک کرد، زنگ زد بم و خندید و روحیه داد. از حساش وختی مامانش فوت شده بود بم گفت و ازم خواست پیش مامانم بمونم و به اون فکر نکنم. مامانم از همه چی مهمتره. ساعت چار صبح گذاشتم تو فرودگا از لای نرده ها از بیرون سالن پرواز نگام کرد . دستاشو کرد تو جیبشو پیاده اومد تا آزادی تا انقلاب تا ولیعصر تا خورشید بیاد بالا مرد شده بود داشت گریه میکرد. تاخیر داشت از تو هواپیما اسمس دادم دارن پله میارن بار و مسافر غیرمجاز! پیاده کنن. اومد اسمس بزنه که چقد دوسم داره بگه دیده کی بش چی گفتم و اووردمش رو دور بگه ببخشیدو سخته آدم نتونه بگه ببخشید. میفهمم ودلم هورری میریزه که همون موقه که میخواد سند کنه هواپیمام میپره واز بالا سرش رد میشه و اون وسط میدون میشینه گوله گوله اشک میشه. من مامان و بابا رو دوست دارم اما بیشتر یه هفته نمیتونم باشون بمونم من حرفم که نزنم با من دعواشون میشه. من نمیتونم اونی باشم که انتظار دارن. اما من همین یه هفته ها رو میخوام. منم به اندازه اونا به باشون بودن احتیاج دارم. من پسرو میخوام. پسر تو زندگش همین الانش مادی و فیزیکی و معنوی مشکل داره که میخوام پیشش باشم. ادمیشن اومد. امشب خوابم نمیبره. امشب حتی نمیتونم توضیح بدم که سرم داره میپوکه. و نمیتونه چیزا رو جفت و جور کنه. همین جاها بود که خوابم نبرد چراغا رو روشن کردم لپ تاپو گذاشتم رو پامو اومدم اینجا.

2011-03-18T11:38:00.003+03:30

یادم رفته بود زندگی با مامان بابا با دیدنشو فرق داره। خوش بحال اونایی که وقتی اومدن پیش مامانشون باشن تا حالشو خوب کنن هر یه ربع دعواشون نمیشه।یا مامانشون الکی حرف نمیزنه। بی دلیل داد نمیکشه
با مامان خوبی که تا قیافتو میبینه داد میزنه چجوری میشه موند؟ میخواستم راحت باشه این روزا نه که داد بزنه بدتر شه ।
میام تهران।
پسر داییم رفت پیش بابابزرگم که قبل از سفرش بوسش کرده بود گفته بود باباجان مواظب خودت باشیا!
منم دوای درد کسی نشدم برم لا اقل خودم درد نشم.

2011-02-18T17:46:00.003+03:30

نشستم رو زمین کنار تخت । نشسته رو تخت داره بزور موهای بیخودی ول معطل تو هوامو سشوار میکشه। خوشم نمیاد। دارم فک میکنم چی کار کنم। دارم فک میکنم من احتمالا تو رودربایستی با یه آدم مهربونم که زندگی سختی داشته و مثکه داره و خودشم کاری براش نمیکنه। بش گفتم همینو، گفته فک کردی میخوام اینجوری باشه؟ این اتفاقا بیفته؟ در مورد اینکه چرا تلاشی نمکنه حرفی نزده میشینه کلمه به کلمه و با صدای بلند تعریف میکننه که چی به زندگیش گذشته و چرا اینقدر افسردس। من اعصاب ندارم। منم ناراحتم حتی وقتی برای دلداری دادنم میاد پیشم کار میکشه به گریه زاری اون و شروع پروسه ی آدم جمع کنی من। کاری که انگار بخاطرش آفریده شدم। شاکی ام। من میخوام شاد باشم اگه اون کاری نکنه فایده ای نداره। گریه کرده گفته هیچی نداره زبانش خوب نیس هنوز لیسانس پیزوری نگرفته و کار نداره و مامان عزیزش نیس دیگه। من بش میگم قاطی نکنه مامانش نیس بعد میرم دستمال پیدا کنم برای حرفی که بش زدم। من یادمه که رفتار خوبش با من چنبار حالمو جا اوورده اما خیلی وقته رابطه همونی شده که همیشه میشده। رابطه من با اون به میزان انرژی من برای آروم کردنش تبدیل شده। براش بلیط میگیرم رفت و برگشت با بهترین دوستام تو اهواز بریم یه جزیره و برگردیم। میای؟ میام। میخوام। آخ جون । برق چشما। نمیام। اشتبا کردم। پول ندارم। میام। نیاز دارم। احتیاج دارم। نمیام। آره نمیام نمیام॥ تو سه هفته این جوابا رو گرفتم। من میخوام شاد باشم । یه طرفه شدن رابطه داره زیاد میشه। دوبار ازم خواسته بگم باش ازدواج میکنم؟ دوبار گفتم آره چون اون لحظه داشته بم خوش میگذشته! آجیه قراره این ترم آخری براش کار پیدا کنه، شاید عوض شه। دارم میرم اهواز اگه اونجا بم خوش بگذره ینی اینکه خودم زندگی خودم دستم باشه و به دوری اون میچربه। میتونم اگه اون تو دستو بالم نباشه خوش باشم و دوریش یادم رفته॥ ینی وقتی بخوام از ایران برم و بار آخر سوالشو بپرسه در حال خوش گذرونی نیستم و جواب هم ، خب دیگه دارم।

2011-02-17T21:38:00.000+03:30

شور و عشق و شادیم را از خدایم هدیه دارم..

2011-02-10T20:11:00.001+03:30

از دیگر کارهایی که انجام میدادند تاب تاب عباسی بود. کان گرامشان را بر این و اونترنت مینداختند و میخواندند. خدا هم بخوبی هوایشان را داشتو هیچ وقت نمینداختشان.

2011-02-10T13:32:00.001+03:30

ووووی؟!؟
اینو ا کجا پیدا کردن از لحاظ فیلتر، احتمالن یارو دهنش پر بود اشتبا لپی ای چیزی،
برمیگرده..!

2011-02-05T19:23:00.000+03:30

دی و بهمن هشتادو نه
مرگ بیداد میکرد

2011-01-23T16:19:00.002+03:30

اوضا که همیشه اینچوری نمیمونه ;)

2011-01-20T21:53:00.003+03:30

به مهماندار بد اخلاق گفتم خسته نباشی ، مرسی. به مهماندارای معمولی فقط خسته نباشید میگم. با آدمای عصبانی باید مهربونتر بود. بعد مرسی پامو بیرون گذاشتم، ضعف و سرگیجه شروع شد. با خودم از اونجا مریضی اووردم یا تهران حالمو بهم میزنه معلوم نیس. ولی اینجا بیچاره ترم. اونجا هم اینقدر لطف نداره اونجا بعد از یک هفته بدبخت ترم. بدین معنی که وقتی نوستالژی ها تموم میشه و مامان بابا به حضورت عادت میکنن دیگه نه تو سرویس آنچنانی میگیری نه اونا حواسشون هست که بهم نپرن چون تو اینجایی. اینه که آدم فک میکنه چرا این جوریه؟ چرا من اینقد بد بختم. اما تو تهران من مریض میشم و آجیم اخم میکنه که ای بابا!! من حوصله مریض داری ندارم. یا یه مریضی ای میگیرم که نمتونم بگم به کسی چون اصولا شک میکنم که نکنه فلان مرض؟؟ بعد میرم 110هزار تومن آزمایش میدمو سه چارتا دکتر دستشونو میذارن رو دلشونو در حالیکه دارن به من یا خودشون که دارن این آزمایشا رو مینویسن که خیالمو راحت کنن میخندن، میگن بیا بابام جان. اما ماجرا تمام نمیشه. من همیشه یک سوال داشتم، بعنوان یک آدم حساس میپرسم، این آزمایشگاهی ها حق دارن از علائم بیماری من سوال بپرسن؟ من احساس توهین بم دست میده، جلو همه اسم آزمایشا رو بلند میخونه چپ چپ نگام میکنه میگه دکترات به چی مشکوک بودن؟ مگه اون نباید آزمایشا منو بخونه بگیره بم برم دکتر ببینه چمه؟ بار دومم طرف از اون یکی اتاق میگه اوضا پریودات چطوره؟ سلام داره خدمتون، به تو چه!! بعد من روزها تو تنهایی تو خونه غصه میخورم تا دوست پسرم که عاشقمه بسلامتی در 25 سالگی آیا لیسانسشو بگیره یا نه و گاهی بمن سر بزنه و به مقدار زیاد اما بدون هرگونه خلاقیت قربون صدقه ام بره. یا صبر کنم تا دوستم که لا اقل این وبلاگو که میخونم میبینم چه سنگ ها که بخاطرش به سینه نزدم میل بزنه، توجه بفرمایید: مِیل بزنه دیگه نمیخوام ریختتو ببینم با دوست پسرمم بهم زدم. من جواب حوادث خیلی ناگهان پرت رو نمیدم. میدادم البته دیدم وقتی یه حجم وسیعی از دلایل رو دارم بسلامتی لال میشم و پی نوشت ها که فحش آلوده رو نثار میکنم و بزرگ تر که شدم فهمیدم بعدش احساس شکست خوردگی میکنم. الان بعنوان یک انسان بزرگتر صاحب عزا دم در مسجد خیابون وزرا وایساده بودم و همه چی یجوری بود. مثلن عمه ای که در سالهای دور منو دزدیده بود و در سالهای دورترش شهردار منطقه فلان تهران بود و معماری خونده بود و الان سرطان داشت و من به عمرم ندیده بودمش منو بغل میکرد انگاری که بچّشم و میگف شاید دیگه منو نبینه ولی میدونه همیشه از موفقیت هام میشنوه. بعد دایی ها میان یکی یکی حرف میزنن میگن ما رو دوست دارن، میگن مامان هم نمفهمه اگه ما باشون در تماس باشیم ولی دوست دارن همیشه پیشمون باشن، بعد پسردایی ها رو نمیشناسم ، آرچی رو بغل میکنم اینقد که ماهه میخنده هی خو آدم بیشتر بغلش میاد بعدشم میگم خاک تو سرش که سال آخر دانشگاهه و دیگه صدام نمیکنه "دتی"، همه قربون صدقه آجیه و دختر داییم میرن چون عین همن. خانوم کلفته ی مهربون که تو اراک میرفتیم خونشون، مشروب داشتن و مهربون بودن. آقاها که ما رو بغل میکردن چون ما دخترای "پری" بودیم و صدای خالم که اینا پسرخاله ها مامانتن رییس پالایشگاه بیسار ، بله بله، سرما خوردم بوس نه، دایی کوچیکه به دایی بزرگه بگو کسیو بوس نکنه تازه شیمی درمانی کرده، دایی کوچیکه پالتوی بلند سورمه ای پوشیده، دستمو میگیره بریم دیگه، داریم میریم سمت ماشین ، عمه هه میاد نمیدونم از کجا ولی دوییدن با شوهرش بودن، بغلم میکنه بوسم میکنه، میگه مونده بود که تا آخرین لحظه ببینتم، کم مونده گریه کنه دایی ما رو میبره، میگه کین؟ میگم انگاری عممه. عمم شبیه منه. قیافش که نه کینه اش و محبتش. یه عکس از باباجان اونجا بود که داشت سخنرانی میکرد، خیلی جوون بود، خب من چون الان اشکمه این بخشو تموم میکنم. تو ماشین دایی کوچیکه میگه کی برمیگردی اهواز؟ شنبه یا یکشنبه کارامو جمع و جور کنم، گف باشه با هم بریم. میگه امسال سال بدیه و راس میگه خو دلش میخواد تو پرواز کنارم باشه، بدیش اینجاس که آدمای محکم زندگیم نگران میشن، گریه میکنن ، میمیرن و تو کما هم میرن.
نگفتم؟ من دارم میرم یک ماه و پنج ماهش معلوم نیس ولی سلطان غم ها مادر! بدجوری خرابه، باید پیشش باشم، شاید کار کنمو خودمو سرگرم کنم،اما تو تهران چاره ای نیس، چیکار باید کرد؟ میگم که اینجام که باشم بیچارم. میشد اسم منو گذاشت پرستو. دبستان که بودم یبار مامان صدام کرد که بپرم تو حیاط و چون از پای درس بلند شدن در آن زمان گناه کبیره بود با گوش جان سر تعظیم به فرود جستم به محل موعود. مامان آسمونو بم نشون داد حالا نمیدونم که اصلا پرستو ها از اهواز رد میشن برا کوچ یا نه اما مامان گفت که اون دسته پرنده پرستو هستند. پرنده هایی که دائم در سفرند. من یاد گرفتم و گفتم که اسم دخترمو پرستو نمیذارم چون میره. حالا دیگه کافیه دخترم بمن بره مهم نیس اسمش چیه.
کسی پرسید تکلیف پسر چی میشه؟ من تنها چیزی که تا الان آزارم میداد همین بود. زیادی منو دوست داره زیادی وابستس و این اذیتش میکنه، محدود کسایی که براشون رفتن من مهمه یا تاثیر داره تو زندگیشونو مطلع کردم همه اولین سوالشون همین بود. گفتم میام ماهی یه هفته میام سر میزنم. تو این مدت بم کم زنگ زد. بعد که فهمید مریضم گف تورو خدا برو دکتر او من الان باید برم. دفه بعد میپرسید خوبی، با صدای تو دماغی که شبیه گریه بود میگفتم تب دارم ، میگف مراقب خودت باش، زودتر برو اهواز!! اینجوری بهتره. گفتم قبل از رفتنم میام میبینمت گف نه اینجا جای تو نیس. بعد گفتم ولش کن میرم عینک آفتابی ای رو که آجیه براش گرفته رو میدم بش شاید تو این مدتی که نمیبینمش نیازش شه. یادم اومد اهواز که بودیم قرار گذاشتیم همو ببینیم، ساعت دو اون کافه هه. چیزی تغییر نکرده بود ساعت یک و نیم به اون که یه شهر دیگه بود زنگ زدم، تو خونه دوسش بود همونجا جوری حرف میزد که انگار از امروز هیچی نمیدونه، تصمیم گرفتم بگم من یه مقدار کار دارم میشه که نبینیم همو؟ نمیدونم تا کجای جمله رو گفته بودم که گف راستش منم فلان. تو کی میری؟ من کی میرم؟ کارامو کنم شاید شنبه شاید یکشنبه. تو امتحانات کی تموم میشه؟ پنج شنبه تو برو، برو، تو برو تا من امتحانام تموم شه ، گفتم شاید دیر برگردم، میدونم تو برو اونجا برات بهتره، یکی صداش کرد رفت.
لطف داشت به من؟
نمیدونم میدونم امروز که در حالیکه بیرون بود کسی پیشش نبود، گف میخواد قطع کنه خرید داره، نه که من ناراحتِ اینا باشم ، این که من میدونم این اخلاقش نیس، میذاره من قطع کنم. اینکه اون آدم علاقه ای تو حرفاش نیس هیچی، براش مهم هم نیس من الان حالو اوضام چجوریه. بزرگ ترین آرزوم اینه که دختری که میگف یبار فقط قبل از من عاشق شده بوده برگشته باشه و این دلش بخواد اونو. در غیر صورت منم مثه شما نگا میکنم این دلایل میتونه ناشی از زیادی احساساتی شدن من باشه و شاید توجیه. حتی اگه من حس کنم که نبود، نبود. نبود. نه فهمید حالمو نه بود.
ستاره بود بالا شکوفه بود پایین
قصه ی ما تموم شد قصه ی ما بود همین

2011-01-19T14:01:00.001+03:30

یه تی شرت سایز خیلی گنده پسرونه بود تو پاساژه تو کوچه مروی، سبز بود با عکس "اسپیدی گنزالس" با کلاه بزرگ زرد. یادم نمیره که نخریدمش .
دیگه هم نبود.

2011-01-07T00:57:00.002+03:30

دیشب خواب دیدم.
دیشب وایساده بودم پایین و بالا سرمو نگا میکردم. بالای سرم آسمون داشت غروب میکرد، آسمون شیب داشت به سمتی که نمیدیدم و بقیه زندگی شاید اونجا بود. پرنده ها دسته دسته اونجا کوچ میکردن، ساکت و آروم با صدای بال زدنشون که باوقار و منظم که گاهی به گوشم میومد. من راحت داشتم تماشا میکردم. شایدم رو یه تپه نشسته بودم و دو تا دستا رو عقب برده بودم که تکیه بدمو لذت اون آرامشو ببرم. پرنده ها همه زیبا بودن و بزرگ: دسته ی اول طاووسا بودن ، زیبا بودند بزرگ بار نگهای باور نکردنی بعدن دسته ی مینا ها و توکا ها هم رد شدند. انقد همه چی آروم بود که نفهمیدم چی شد که من اومدم از خوابم بیرون ولی اونم با آرامش بود. انگار دستی بود که مهربون نازم کردم وبیدارشدم. آروم بودم.
امروز اول پسر اومد خونه بعد نامزد آجیه ، با هم غذا درست کردیم خوردیم اسم فامیل بازی کردیم، رفتیم سرزمین عجایب و کسی هم حاضر نشد با من سوار سفینه گردونش بشه. آجیه 250 تا رو زد و منم یاور پک منو استاد کردم. امشب هم شهر در دستان ژ3 داران عزیز بود. ولی خو سو وات؟
نمیشه که زندگی نکرد.
الان دلایل احمقانه ای که برای استرس دارم( و البته اگه درست میبودند تمام زندگی منو برای همیشه تحت تاثیرخودشون داشتند) دارن گاهی سعی میکنن بیان و من سعی میکنم اهمیت ندم. من میتونم دوباره قوی باشم. یکم دیگه هم زمان میخوام. نمیذارمم بگذره، خوب میگذرونمش، من زندگی خودم رو که نه تنها زندگی کسایی که دوست دارم هم رو فرم میارم.
من مدیون خیلی هام، اما اول و آخریش مامانمه که هرکاری کرده درست یا غلط تا جایی که تونسته خودشو فدای من کرده. مامان چیزیو تو من و خواهرا تثبیت کرده که باعث میشه اگه تا ته یه ماجرا تلخ باید بریم، آخرش بفهمیم راه اونجا تموم نمیشه اونجا رو میشه وایسادو عوض کردو ادامه داد و تا میشه رفت. فقط وختی کند میشه ما غُر میزنیم، هر کی یجوریه بالاخره
و بله
دو نخطه لب خند.

2011-01-03T22:14:00.002+03:30

دلم میخواد مامان یه لحظه به اون فشارای روانی ای که برا کنکور بارم میکرد فک کنه قبل از اینکه این افسردگی نابودم کنه . تو یکسال بطالت محض هفت کیلو کم کردم، متوجه شدم بشدت وسواسی و حساس شدم و دنبال دلیل برای غصه خوردن وحشتناک. بی اشتهام و وقتی هم مشکلات حل یا استیبل میشه استرس هنوز هست و مانع خیال راحتی میشه که شاید اجازه بده چیزی بخورم. از اون دوستا کسی نمونده، از همدانشگاهیا که هیچوقت انتظاری نبود ، قدیمیام کسی نمونده، تنهام با چیزی که بیماریه و درمانی هم براش پیدا نمیکنم حتی مقطعی. بله نا امیدم گاهی. سرد و سیاه. گاهی آدم خودش رو هم سوپرایز میکنه

2011-01-03T17:02:00.002+03:30

بابا دوس نداشت بمون چیز میز آویزون باشه و فک کنم از دیگر تفاهمات مامانو بابا که باعث شد با هم ازدواج کنن و تو سه سالو چار ماه ما سه تا رو به جمعیت خانواده تا میهن در حال جنگ و سپس دنیای فانی بیفزایند همین مسئله خصوصا گوشواره بود. در خاطرات مامان یک روز هست که گوشواره های طلای با تزیین فیروزشو پرت میکنه جلوی مامانش و الان تو گوشهای مامان جان اند. سالهاست. بنابراین وختی بیست سال بعد ازحادثه بابا مامانو دید در کمتر از یکماه مامان به آقای فلانی که بعد ها من عاشق پسرش شدم گف نع و به دکتر فلانی هم که بعدها استاد نیلو شد گف پشیمون شد وازدواج کردند و شد آنچه شد. بله . اینکه خنزر پنزر آویزون ما باشه مدت ها وقیح بود و بنابراین ما سه تا بزرگ میشدیم و دوستامون دخترهایی بودند که اگه نمره میووردن براشون دستبند میگرفتن تو تولدشون پلاک برا دستبنده و خلاصه الخ. نگارنده یادش میاد اسفند ماهی از مهدکودک به خانه آمد شاد! دستبندی شادتر هدیه مهد بود به دخترها وختی دوید تا مامان را از کادوش مطلع کنه متوجه شد که باباش میتونه قاتل باشه و اونو بکشه بخاطر دستبند، دستبند رنگی رنگی حاوی کش گم شد و به آجیه گفته شد: بابا ما رو میکشه؟ بله این روشهای تربیتی زمان ما بود.
من وانمود میکردم که از زیورآلات متنفرم چون نمیتونستم داشته باشم این وضعیت دفاعیم در مقابل دوستانم بود که بحمدلله هممه هم دختر بودند. اولین بار دو سال پیش وختی دوستم انگشتر چوبی قرمزش رو خونه ما جا گذاشت من یه انگشتر دستم کردم و باش خوابم برد. من نمیدونستم انگشتای لاغری دارم و انگشتر سایز دستم نیس، من چه میدونستم انگشت هم میتونه سایز داشته باشه ولی اینو همه دخترا میدونستن چون بزرگ که میشدن انگشتر قبلی ها سایزشون نبود. انگشتر دوستم اونشب تو خواب از دستم افتاد ولی بعدن پیدا شد.
من پارسال که دوست پسر داشتم اولین بار بود که از موانع گذشته بودم وقتی بوسیدمش دومین بار بود . موانع برای من فرقی نمیکرد من بخاطر دستبند کشته میشدم پس دوس پسر داشتن گناهی بود به همان اندازه. من دست بند گرفتم و گوشهایم را سوراخ نمودم و سولاخ گوشهایم بسته شد وختی باش بهم زدم. در مدتی که گوشواره در گوشهایم بود بابا چپ چپ نگاه میکرد و من صاف توی رویش اخم میکردم و میگفتم کسی را که دوست داشتم بوسیدم حتی گرچه در دلم. البته به دخترم خواهم گف هر کسی را خواس ببوسد ولی قبلش آزمایشات لازمه را یارو داده باشد. مثلا مریض نشود لا اقل. بعدن خودش خواهد فهمید خوب کرده با بد.
من دوباره گوشهام رو سوراخ کردم و اینبار چرک کرد. این یکی پسر تشویقم میکرد که تحمل کنم، گوشهام رو تمیز میکرد و مواظب بود نخارانم، سر انجام گوشواره ی طلای دوست داشتنی ای رو نیلو قبل از رفتن بمن داد. آجیه وُسطی هم هر چی کادو گوشواره داشت بمن داد. اما گوشهای من به غیر طلا حساسیت شدید نشان داد. گرچه گاهی برای مدت کم رنگی پنگی ها رو چرب میکنم و تو گوشم میذارم.
من حالا با اینها خوشحال میشم. گاهی یکم گاهی خیلی اما نمیتونم برای مدت بیش از دو ساعت تحملاشان کنم. این بدن عادت ندارد حواسش هم جمع نیس گوشواره و دستبند و غیره هم عموما عشوه ی زیادی با خود دارند لا اقل برای من، نشد که با من باشند. نشد که دوست صمیمی شوند گاهی می آیند دلی یا دلهایی خوش میکنند و گم میشوند اغلب. من هنوز سایزها را نمیدانم خیلی دوست نیستیم میفتند و حواسم بهشان نیست. احتمالا هر کدام کوشه ای از خود میپرسند: به کدامین گناه؟ خب بلاگ نمیخوانند لابد ولی چون پدرو مادرم دوستشان نداشتند.
طفلکی ها..طفلکی ما..

2010-12-28T16:28:00.002+03:30

"من و تو" داره درباره اینکه چی شد یار دبستانی سروده شد برنامه میذاره. از این شعر کینه دارم به دلم، شاید چون بعدن بسیجیا دانشگاه دزدیدنش جلوم را رفتن انگار توشون انبارعقده میخوندنش، شایدم چون از جون و دل میخوندمش اون موقه هایی که تو دانشگاه را میفتادیم و 20 سالم بودو فک میکردم دنیا رو میتونم عوض کنم.

2010-12-28T10:01:00.003+03:30

دست اضافه میخوام برا تمیز کردن خونه، کارم میخوام، پولم میخوام، خیلی چیزا دیگه هم ولی اینا تواولویته.
امروز یاد عمه کوچیکه افتادم که با داییم عروسی کرده و زنداییمم هست. اون یکی عمه ام با این داییم سرطان روده و معده دارن، ینی خواهرشو شوهرش، بعد فک میکنم داییم ورشکست شده و یه قرون هم نداره، بعد آیا وظیفه ی مامان و باباس الان؟ بعد آجیه هم که داره شوهر میکنه، اینه که همه هی یادشون میره منم میخوام برم و پول میخوام، من حالم به قدری خرابه که این خبرای بد تاثیری بحالم نداره، متوجم این وسط دارم به چی فک میکنم. اما خب.. انگار تو چاهم هر کسی هم رد میشه یه چیزی پرت میکنه رو سرم، اونوخت من به اینکه صدامو برسونم بشون که پرت نکنن رو سرم؟ یا اصن فرقی میکنه اگه صدام برسه؟ میخوام بیام بیرون، ببینم لا اقل اوضا رو، آی نید اِ هند

سوپ

2010-12-26T21:54:00.002+03:30

هویج و پیازو مرغ و آب و کلم بروکلی و سیب زمینی و قارچ و ورمیشل و گوجه فرنگی با شیرو پودر سوپ و نمک و فلفلو ادویه و موسیرو پودر سیرو جفتک پرونی.

2010-12-26T10:04:00.002+03:30

هشت سالم که بود یه روز از مدرسه اومدم و اعلام کردم من میخوام اتاق خودمو داشته باشم. مامان حکم داد: بیخود! بعد یه چیزایی گف که گریه کردم. بعد همینجوری خیس اشک وسایلمو میووردم تو اتاق کوچیکه. وسلیلم یه بابانوئل بود که بادکنکاش چراغ خواب بود، دفتر مشق و مداد قرمز و کتاب فارسی، دو تا ابر که برای تئاتر آخر هفته از تو مقوا بریده بودم با سه تا عروسک. دوتا عکس برگردونم به در کمد چسبوندم(اجازه نداشتیم)، اون روز ساعتا رو یاد داده بودن، من از چن سال قبل بلد بودم: ساعت چهار و بیست دقیقه بود، نور خورشید به دیوار گچی میخورد. نشسته بودم رو صندلی پاهامو تکون میدادم میگفتم دیوار اتاقم نارنجیه

2010-12-23T23:11:00.002+03:30

دفه ی پیش هم خوابم میومد هم جیش داشتم، هر دو بشدت، نتیجه این شد که تو تختم موندم و چاهار ساعت بعد خوابم برد، کابوس کوتاه مدت تماشا کردم، از خواب پریدم رفتم جیش کردم و دوباره خوابیدم، و تا صبح فردا چیزی یادم نبود. بنابراین الان که خوابم میاد و حتی نمیتونم از ولویی جلو لپتاپ دل بکنم و یحتمل همینجا خواهم به آرامیدن، معدم داادش به آسمون رفته و گشنمه، خدایا خودت بیا واسطه شو یکیشون کوتا بیاد، بخدا دفه پیش زا براه شدم...

2010-12-23T21:33:00.002+03:30

یادش بخیر اون موقه ها که داشتیم اوتوماتا پاس میکردیم و هنوز منتسب به ترم بوقی بودیم همزمان بود با کشفیاتمون از دنیای مخابرات ، بعد اینکه مانیا یبار اومد گف اگه "سه ثانیه" با موبایل حرف بزنید پول براتون نمیفته، این شد که سلامو احوال پرسیو حرف مفت از اکیپی -که یکیش الان ضمن نامه ای با من برای همیشه خدافظی کرده چون اون موقه ای که منو میخواسته جلو چشش نبودم (ادامه نمیدم پست جدا میطلبه)، دو تاش ما تحت جنایتکار بزرگ ملوم نی چکار میکنن، یکیش دوروبر ونکووره و میل میزنه و درس میخونه و یکیش تو ظفر داره کو ِ ری میزنه که پول جم کنه بره(بعدن خبرشو میدم) و گوینده خبر هم مانیاس که داره تو دانشگاه تهران از حقوق دانشگاه کارشناسیش دفاع میکنه (بله طولانی بود ولی تموم شد)- حذف شد و کلمه میگفتیم و میشنیدیم و گوشی قط میشد، بعد میخوام بگم که کل پروسه جدی بود، یبار گوشیم زنگ خورد: کوِری زن بود ، بعد برشداشتم قط شد، مانیا گف چی گف؟ من دو نخطه اُ بودم: کد داد! گف سه! فرمودن کد که یک و صفره! گفته سلف! بعد ما رفتیم سلف. اونجا اون دوتا و اون یکی که میل میزنه و درس میخونه و اونکه نمیخواد ریختمو ببینه چون یه وختی بوده تو زندگشی که من نبودم و کو ِری زن بودن، برامونم ناهار گرفته بودن، و خیلی خندیدیم و من اونجا قضیه سه ثانیه و فهمیدم.
من تو توالت اینا یادم اومد. دلیل خاصی هم نداشت.

2010-12-22T16:34:00.002+03:30

خب دیگه از یه جایی به بعد دیگه بسّسه!! آدم باس خودشو جمع کنه بخنده ، فقط این لنتی عکسم آپ میکرد بد نبود.
میرم یه عدسی خوشمزه درست کنم، با گوش چرخیو آب مرغو اینا،

تمام این کاغذ ماغذا رو جمع میکنم

بذا ببینم... خیلی وختم هس نرقصیدم،

تق! سو کام آن!

2010-12-22T13:56:00.001+03:30

دیگه نمدونم حتی چی تو گلومه که بخوام غرنامه نویسی کنم، واسه خودشه همینجوری

2010-12-22T01:50:00.003+03:30

اون موقه که تو چشم آدما نگا میکرد دروغ میگف، وایمسادن بحث کردن، حالا تو چششون نگا میکنه میگه معدتون زیادیشه یه 20 درصد کمتر غذا که نمشه خورد ، نون بخورید، حتی ذخیره هم میکنید، دیگه اگه صدایی ازشون دراد جز عرعره؟

2010-12-21T16:14:00.001+03:30

آچار گنده هه رو دراووردم تق و توق نارگیل شکوندم آشپزخونه کثیف کردم نشستم همون وسط خوردنش،

خوشال نشدم
.
.

2010-12-14T14:29:00.002+03:30

یه پرنده داره راهشو میره بی خبر از اینکه باعث شده رد کم جون آفتاب رو تشک من یه لحظه سایه شه، چشمک بزنه، به گوشی که بغلشه نگاه کنم، و خب خبری نیس، همین قدرشم شکر.

2010-12-13T19:29:00.002+03:30

گفتم پوسیدم تو این خونه گفتم میخوام بیام اهواز، گف بارونه سرده، گفتم میخوام بیام گف چرا شنبه بامون نیومدی؟ گفتم خو بلیت نداشتم این حرفه؟ گف با بلیت بابات میومدی اون یه روز دیگه میومد! از اون حرفا بود گف مگه نگفتی کلاس داری؟ گفتم بیستو چار دی ، امروز 22 آذره! گفت بابات غر میزنه میگه چرا زودتر نیومد، گفتم بابا حرف مفت زیاد میزنه ، گفتم پوسیدم اینجا مامان! بغض کرده بودم، گفت خواهرت تنها میمونه گفتم الان اون خواهرم تو یه کشور دیگه تنهاس، این و اون فلان وبیسار پنج ساله تنهان گفتم بابا اصن آجیه میره ماموریت من تنهام بابا اصن آدم تنهان اصن من اگه برم چی!!؟ اصن وجود من با اون تعریف میشه من اینجام که اون تنها نباشه؟ زندگیشو کنه؟ باشه عوض خوش آمدیته؟ من میرم از اینجا اونجا هم نمیام، این آخریو نگفتم بلند تو دلم گفتم دارم فک میکنم کیو دارم؟کجا برم؟ پسر زنگ میزنه نمیخوام بردارم دارم گریه میکنم از موبایلم دست میکشه به اتاقم میزنه، مجبورم یک دو سه بگم تا ببینم از صدام ملومه گریه ام یا نه، بد نیس برمیدارم میگه بخند میگم چشم توصیه ایمنی میکنم بش که بحث بره یجا دیگه میگه کی بینمت، حرف میزنه کلی برنامه داره برا آخر هفتش، میگم حالا هروقت وخ شد، میگه خوبی میگم آره بگم نه سخنرانی میکنه میگه نیستی حالا دیگه میتونم بگم نه نیستم، چون فهمیده نمیخواستم بفهمه میگه میدونه خیلی حرف میزنه یا یه چیزی تو این مایه ها بچه ها اومدن باید بره، فکر منه نمیخوام باشه، من فکر مامانم اسمس میزنم ببخشید، یه لحظه اصابم خورد شد جواب میده شما ببخشید مقصر من بودم که درست حرف نزدم، اسمسشو سیو میکنم. مشکل این سیستم اینه که دنبال مقصر میگرده، مامان نمیخواد آجیه تنها شه یا من فکر کنم اون تنهاس اون همیشه باید تو چشم ما یه قوی ِ بی نیاز بمونه، اینجوری جواب میده من منطق میارم و عصبانی میشم، منم دختر اون. پافشاری الکی میکنم، گوشی که قط میشه دل جفتمون درد میگیره، اسمس توقشنگی مثه اون لجظه که بارون میزنه رو چن هفته نگه داشته بودم یه همچین بارونی زد بفرسم برا پسر، خودش راشو گرف رف برا مادر، و برای مادر هر چیزی یکیه.

2010-12-13T15:03:00.002+03:30

همچنان باید لحظات خوب رو کمین کنم، ریجکتم کرده معدلم بالای 15 نبوده که تو دور رقیبانم عقب موندم، قشنگ نوشته از ایرانی معدلت باید بالای 75% باشه حرفی نیس، پلی تکنیکی ریجکت کنین معدل 15.44 رودهنو بگیرین بلکم تونس کاری کنه براتون که من نتونستم استادمم برا من نتونس، رو زدم به یکی رو زده به یکی دیگه برام سابقه کار بگیره، زنگ زدم یارو ایمیلشو بگیرم ، بلد نیستم زبون بریزم، منت میره سرم. طفلکیم الان اینقََََ َ َد اما ناهارم جوجه کباب خوبی خوردم. آخه دلیل نمیشد که
برم یکم ناز بشم

2010-12-11T14:55:00.001+03:30

من اینجا ادبم نمیاد یا ادبیاتم یجا، من دوس ندارم همش بگم غم دارم هی بگن زمان بده، چه بخوام چه نخوام زمانه از دستم میره، غمم بیشتر کش میاد، بند دلم داره پاره میشه

2010-12-09T15:14:00.002+03:30

بله اینجوری هم هست که دم بدبختیو بیچارگی و استرس اوری تینگ ، اوکی بشه، روزی که قراره بریم برا بستری بیماری شروع کنه رفتنو دوتا دونه سفید بیشتر ته گلو نمونده باشه و خلاصه که بقول خودش از حق طبیعی آب دهن قورت دادن که برای هر انسانی محفوظه بهره مند بشه. مامان بابا اومدن ، اوضا خیلی بهتره ، میدونم میتونس خیلی بد هم باشه ، دقیقا میتونس، پس شُکر!

2010-12-07T14:30:00.003+03:30

نمیتونه دردو تحمل کنه، حق داره ولی منی که بابا رو دیدم شاید یه چیزی ته دلم ناراحت میشه که به روی خودش میاره، که انقد بی تابی میکنه، ناراحتم، تو سه هفته چار کیلو کم شدم، ترس ازادامه پیدا کردن علائم بیماری که باید دو هفته ای خوب میشد و الان داره اوج میگیره، خوب بلده راه گلو رو ببنده، نتیجه ی آزمایشمو گرفتم، من هیچیم نیس مثکه همه آزمایشا نگتیو و خون هم سالم، هه حتی کم خونی ندارم، اما هنوز احساس این که این مصیبتو من بش داده باشم یه چیز گلوبند دیگس، من شبا خواب بد میبینم، درست نمیخوابم میترسم بیدار شم ببینم گلوش بیشتر باد کرده.
من میدونم الان که سیستم ایمنی..اه.. اصلن نباید میدونستم
اون شب که دکتر بعد معاینش ترسید که گف بستری شه باباش پول نمیداد من و خواهرش فکر میکردیم خودمون پولامونو میذاریم رو هم جور میشه که رفته بود دسشویی دیوارو گرفته بود اولین بار دیدم گریه میکرد دستمو بردم دور کمرش بغلش کردم خواهرش اومد با ترس نگامون کرد منم گریه میکردم، زنگو زدن رفتم پایین آژانسو کنسل کردم، شب رو مبل کنار دشکش خوابیدم، یه لحظه چشامو وا کردم، چشاشو وا کرد، حالش موقتا بهتر شده بود..
فردا بستریش میکنیم..
نمیتونم حرف بزنم
خوب نیس

2010-12-01T20:02:00.000+03:30

خو ای منچسترم که آشپال شد که...

Stress and Tears

2010-11-30T18:59:00.001+03:30

I am too afraid of myself

2010-11-29T14:13:00.002+03:30

به یه ویروسی مبتلا شده اند ایشان که آنتی اش در خون 95% انسانهاس ، بنابراین همه میتونن برای اون قشر 5% ی ناقل باشن، ویروس دوره های سختی رو داره برای بیمار داره ، معمولن بعد از دو هفته علائم میره وخود ویروس هم به سختی از بدن میره (حد اکثر حدود یکسال گویا) ولی بعدش آنتی محترمشو میذاره و میره ایشون به جمع 95% خوشحال اضافه میشن. البته فعلن احتمال دادن این بیماری باشه که از ویروس مونو کلئوزه، و قشنگ نیس که بش میگن بیماری بوسه(Kissing disease) خو فلن تشخیص اینه و تا نتیجه اون یکی آزمایش بیاد چیزی نمیشه گف، بعضی ها حدسهایی میزنن که نگارنده داغون کنه ینی از هپاتیت میگن تا سرطان! گرچه اکثرن همین مونوفیلان حدس میزنن، اما فشاراعصابه این چیزا حالیش نیس، ولی خوبیش اینه که تکلیفم با خودم مشخص شد، برخوردش تو شرایط بحرانی عالی بود ( در حالیکه اگه بیماری بوسه باشه احتمال زیاد از من گرفته)، استرسمو کم میکرد، حتی میدیدم سعی میکرد نذاره بفهمم ممکنه از من بوده باشه ، با این حال حواسش بود تا مشخص نشه چیه من و هیشکی دیگه نبینتش، و تنها اعصابش از این خورد بود که داره کلاساشو از دست میده، امروز که آزمایش دادمو براش آب پرتقال و آب هویج میبردم، یکی از نسخه هاشو دیدم تو کیفم سرمو که اووردم بالا یه داروخونه روبروم بود، رفتم گرفتمشون، تو کوچشون پاییز بود، اون هنوز تو حمام بود. من عاشق شده بودم.

2010-11-24T20:23:00.002+03:30

دو هفته دیگه داره میره اومده خریداشو کنه و کارا سفارتو اینا رو درست کنه ، یه نگا به دفتر یادداشتش میکنه میگه دلی ی ی! من میخوام بلاگ داشته باشم ، الان براش درست کردم. خوشحاله با اون یکی آجیه رفتن غذا درست کنن برا 80 تا از بچه مچه ها واسه نذری واسه پسرداییه که یه مقدار سطح هوشیاریش بالاتر اومده. میاد میگه پس آدرسش اینه میگم آره . الان میخوام هی قربونش برم.

2010-11-22T16:57:00.001+03:30

اصنم تمبل نیسسم! حتی اگه سرنوشتم جابجا شه با این دیر جمبیدنام! من خودم هستم ریتم من کند تر از اونیه که منو تمبل میبینه، توجیه هم نیس!

میگم نیس!

2010-11-19T13:48:00.003+03:30

به راننده جوون خوشحال پرشیای خاکستری بغلی پشت چراغ قرمز زل زدم انقد که بفهمه دارم حسودی میکنم که پسردائی سالم ِ یکیه نمیدونم فهمید گفتم مواظب باش؟ داش میخندید انقد که نفهمید چشام انقد خیس شد که دیگه ندیدش. سرمو میزنم به شیشه ، چقد دیگه محکمتر آدم میره تو کما؟ چقد دیگه میاد بیرون؟ چقد باید بگذره تا وضعیت یه 29 ساله تغییر کنه؟ خونریزی مغزش بند بیاد، تا بتونن دنده هاشو از ریه هاش بیارن بیرون تا چرک نکنه؟ دستاش جوش نخوره فلن همینا کافیه، فلن چشاشو وا کنه بگه بگه په چتونه تا من بخوابونم تو گوشش تا دفه دیگه کمربندشو ببنده ماشینشم نده غریبه برونه که دو روز مجهول الهویه بمونه، کی میدونس تو رفتی تا مشهد؟ چرا نمیگی؟ اومده بودم اهواز ببینمت نکه جلوی آدمایی که نباید بدونن بلندد بلند بخندم تا یه وخ شک نکنن، بیا بیرون ببینم، کما چیه؟ کجاست بیام دنبالت بیارمت. با تو ام !!

2010-11-15T19:16:00.002+03:30

دلی جان ! اگه روزی دلت گرفته بود و به ناگه در غربت بودیو آرشیو شخم میزدی ی ی احتمالن میرسی به این پست که میگه دلت گرفته بهانه نگیر:
امروزعاشق متصدی بانک شدم که دختر همسنو سال خودم بود و به آقای متصدی بغل دستی کلّاشش که باجه ی هشته کیت کت تعارف میکرد و مثلن داش بش کار یاد میداد( قبل از اینکه دختره زنگ بزنه امور بین الملل برا پرسیدن قیمت در گوشش میگفت تو دونه ای 5 تومن بگیر) چون وقتی کارم همین امروز راه افتاد پا به پام خوشحالی میکرد. منم موقه خدافظی یه ترکیبی از خیلی لطف کرددیدو دستتون درد نکنه و واقعا متشکرم گفتم شد یه چیزی تو مایه های «لُطدسشکرخخخخ» ، خیلی خندید!!
اما همین بود فقط! مثلن اگه بخوام بگم تو همین بانک چقد با همین متصدی باجه هشت مشکل دارم یه پست جدا میطلبه!! مشالا هر بار هم رفتم 9 تا باجه هم کار میکرده جز اینبار و یه بار دیگه این آقای هشت خورده به تورم.
آره دخترم تو قرنی میرفتی و فلاح پورو محمدیو که رد کردی رسیدی به سمیه تا برسی دادگستری چنتا متلک خورده باشی خوبه؟ یه پلیس خودشو بت مالونده باشه چطوره؟ اصن اونو ول کن تاکسیه که در حالیکه رانندش میخندید میخواس با ماشین بزنت خوبه ؟ میخوای یاد چی بیفتی؟ همین امروز و میگمااا نه پارسال! نه آبان کوفتیه ترم سه!! نه هفته پیش ناتهای کوچه! نه پارک لاله اون روز تعطیل! نه امروز نه یه جای خلوت تو انقلاب خود میدون انقلاب یه... نمیدونم حتی چی خطابش کنم ! اومد سمتت فک و دست زشت کثیفشو اوورد پایین پات، تونستی جا خالی بدی ، اخم کردی ، بغض کردی و تمام هم جنسای اطرافش دندونای کثیفشونو نشون دادن که هه هه!

عزیزم ، شهر داره دندوناشو تو گوشتت میکنه و هیچی نمیتونه جلوی اشکای تورو بگیره، الان دنبال کاری؟ پول میخوای؟ دنبال کار نباش! سر کارشم که رفتی کسی بت پولی نداد. تو خیابون که اومدی این شد. به دوستات لطف کردی اگه فضولی و غیبت نصیبت نشد چیزی هم دستتو نگرفت. اهواز که بودم خسته شده بودم از زندگی با مامان بابا و مشکلات خونه، تهران اما جای بدی بود، خیلی بد.

باور داشتم که خوب میشه، همه چی درست میشه، اما دیگه نمیتونم وقتی دو ساعت بیرون بودن این همه رو تو چشمم میکنه. من اینجا کاملن افسرده شدم و از هر چیزی که کسب کردم نمیتونم استفاده کنم. دلی آروم باش. باوراتو انقد زود سرمایه گذاری نکن.

2010-11-11T15:47:00.002+03:30

باید برنامه خیرات کنم، بله اینجوری میگم چون دلم نمیخواس برای موسسه خیریه فلان برنامه بنویسم، به کسیم که بم سفارش کرده بود گفته بودم، همکلاسی بود میتونس به صد تا آدم خیرخواه کد بزنتر بده ، اصن ازینکه انتخاب شدم هم شاکی ام. حالا میل زده گفته میدونم سرت شلوغه که منظورش اینه که میدونم بیکاری، اما بیا و این برنامه رو بنویس. یه بار گفتم نه! حالا میل میزنه. من غر غُرو ام؟ نه نیستم تا الان فک میکردم نق نق مفتکی زیاد میکنم اما نگا که میکنم از کسی کاریو بعد نه گفتن دوباره خواستن خاصه وقتی که آدمای دیگه ای هستن پرروئیه و وقتی نیشو کنایه توش باشه بی ادبیه و نق نق داره.

خب من الان یه سوال داشتم در مورد برنامه که البته کوچیکه و ازش پرسیدم جواب درست درمون بده تا بیست و چار ساعت بعدش براش پروژه رو میفرستم، از همینجا به خدای رحمان و رحیم عارضم هیچ ربطی به خیر خواهی نداره و اینکارو میکنم برای اینکه احساس میکنم بعدا میشه ازش یه استفاده ای کرد.

صدای طوطی همسایه اونوریو مرغ مینای باغچه و بلبلا قطع شده. صدای گنجشک میاد گاهی، پنجره بازه، یه چیزی تو دلم وول میزنه، پوست لبمو میکنم دستام بو پوست نارنگی میده، مثه عصرای پاییز اهوازه وقتی از استادشهریار تو خرداد سه پیاده میومدم خونه. از همون انتهای کوچه که مدرسه بود میومدم تو خیابون اصلی بین تیرو خردادا، خورشید رو به روم غروب میکرد، از کنار دیوار برزیل ایتالیا را در هم کوبید که وجه تسمیه اش بر میگشت به جام 94 گمونم، میومدم تا سر کوچه، اگه خوشحال بودم رو سیمانا که شکل لیله بودن لی لی میرفتم، اگه هم نه که برگا رو خورد میکردم، قدم فیلی برمیداشتم بعد چِرِخ! الان دلم چرخ بعد قدم فیلی میخواد،
خوشحالم که به دِلَک دبستانی نزدیکم.

2010-11-11T13:09:00.004+03:30

یه بار یکی داشت میگفت دلی یه جور خاصی میشینه ، حتی اگه لباساش عوض شده باشه یا دور باشی میتونه تشخیصش بدی، ممولن تنها که میشه شروع میکنه جمع شدن تو خودش و اگه کیفی چیزی دسش باشه به سمت اون جمع میشه انگار که بغلش کرده باشه و هیچی هم اون اطراف به اندازه چیزی که بغل کرده اهمیت نداره، من رو فاز: وااا! من؟ بودم، چن وخ پیش دقت کردم دیدهم به! آره مثکه! بعد دلم میخواس بدونم دیگه چجوریم؟ ینی هیچ وقت فک نکرده بودم من میتونم یه حالت خاص یا ثابت همون عادت داشته باشم که یه آدمی بگه فلانی اینجوری بود، بعد دیدم کوله که داشته بوده باشم فارغ از سنم! در همه ی دوره های زندگی دست چپم به بند کوله میاد آویزون میشه ، ینی حواسم که میاد پرتش میکنم پایین بعد میبینم دارم از یکی آدرس میپرسم دست چپیه میاد بالا ، جلوی شونه و شروع میکنه بازی با بند کوله. و بند راست هم یا پشت و روه، یا یه تاب کامل خورده و همون روه. این بود که فک کردم کیا این موضوع رو اعصابشونه و همیشه بم گفتن درستش کن، یا خدافظی کردن از دور داد زدن دلی اون بند کیفتم تاب خورده، یا گفتن شلخته، یا تو همیشه سر و وضعت به هم ریختس ..که یه دستی اومد صافش کردو رف. میینم کسایی بودن که بدونن این جزیی از منه انگار، که نخوان ببینم شونم اذیت میشه، که حرفی نزنن که تو هم چقد فلان. دور نرم، استادی که خیلی دنبالش بودمو تو راه پله های بالا که بود دیدم، ترسیدم غیبش بزنه دیگه گیرش نیارم، استاد استاد گویان دوییدم بالا، داشت میرفت از پله ها پایین تو پاگرد دیدمش، بند کیفو گرفت با یه انگشت صاف کرد، انگار که جوئی فرندز اینا با انگشت دکمه ها لباس یه دختریو باز کرده باشه، دو قدم بیشتر اومده بود زیپ کیفمم بسته بود، استاد چشش رو اون بود، خجالت کشیده بودم. نفمیدم به استاد چی گفتم. به جمع گفتم، نباید میگفتم ، از اینجا به هر کی اینو میخونه نصیحت: به هر جمع دخترونه ای حرف نزنید. پسرید حرف براتون در میاد، دخترید حرف براتون در میاد و یه روز میفهمید حسادت هم هست، دخترایی رو که سالهاس میشناسید و دردو دل کردیدو جواب گرفتید از امانت و کمکشون رو سفره وا کنید . بله! چی میگفتم؟ ها خلاصه گفتمو یکی گف دختربازه، انگار که من نشناسم، یکی گف عاشق من بوده، انگار که من ندونم، یکی حتی گف این تو زندگی آینده چکاره میشه!! من یادم رف! من ذوق کرده بودم یکی بدونه و در سکوت خودش ری اکشن نشون بده، که بابا تو هم با اون کیف گذاشتنت. بعد دستای دیگه، تو ماسوله که دستام پر بودو کوله ام سنگین سبقت میگرفت بر گشت با آرامش باز کرد گره بند راسته رو . مانیا که دیسیپلین داره همیشه، یه تاب برعکس که میداد قربون صدقه م میرفت، و آخریشم بیگ بود.
من اگه به کسی نگمم ، خاطر این آدما بامه. مثه «چیکارت کنم تورو؟» ی توو لبخند مامان میمونه، آدم یادش میره؟

2010-11-09T18:56:00.002+03:30

امروزیه دختر دبیرستانی دیدم با دوچرخه میرفت مدرسه، ناراحت شدم که تعجب کردم. شایدم ناراحت شدم که تو مانتوی تیره و مقنعه مشکی داشت پدال میزد. والا غم همینه که آدم میبینه زندگی طبیعی نیست. اینور اونورو که نگا میکنی هی یه چیزی هست که نخونه به یه چیز دیگه.

2010-11-08T15:43:00.002+03:30

عکس لود نمیکنه، خیلی گهه!

2010-11-08T14:32:00.005+03:30

من الان کار پیدا کردم؟
من الان پول گیرم اومده؟ حتی یه قرون؟
من الان بم نگفتن که تو این دانشگاه ها قبول نمیشی بس معدلت داغونه اصلنم دانشگات مهم نی؟
من الان پول دارم؟
من الان بنک استستمنتِ دُرُس درمون دارم که قاطی مدارکم بفرسم؟
من اصلن پول دارم که میخوام برم؟ اصلن از صد جا درخواست کار یکیش زنگ زده پاشو بیا مصاحبه؟
من اصلن امید دارم؟
من اصلن گوشیم کو؟
من گوشیمو تو تاکسی جا گذاشته ام.
من دیروزبیگم نگفته بالا چشت ابرو من یه شیش ساعت گریه کرده باشم بصورت ننر واره واااااا!!! گویه* ای؟
هی زنگ نزده باشه که بگه گه خوردم من برندارم تا اونم داغون شه؟
اصن اون یه قرون پول داره؟ اصن کار داره؟ اصن هنو مدرک داره؟ اصن جز اینکه دوسم داره و مهربونه و حرفامو میفهمه چی داره؟
اصن چرا به ازدواج فک میکنه؟
اصن من پول دارم؟
اصن یکی از دوستام مونده که حوصله ریختشو داشته باشم؟ آره بذا: یکی...دوتا...
دوتا.
اما میدونی چی؟
امروز پنجره رو وا کردم، زن و شوهره دعوا میکردن. دخترشون هر ده دقه میومد میگف بسّه!!
اما هوا هم خوب بود. شلوارمو در اووردم انداختم رو تخت.
زنگ زدم خانومه ی تاکسی گوشیمو بیاره.
وول خوردم زیر لحاف. یکی هس که بش اسمس بزنم بش: زیلینگ زیلینگ و بدونه منظورم گوشباره هامه.
امروز روز خوبیه، نمیدونم اما امروزمو دوست دارم.
آدم میتونه ذهن شادی در موقعیت بی چاره ای داشته باشه.
آدم میتونه سیزده بار بگه بیچاره بیچاره بیچاره و آخریشو تو خنده محو کنه از بس که هیچی نمتونه یه روز خوبو عوض کنه وقتی خودش ناخونده اومده.
یهو میبینی قناری باغچه خونه پشتی میخونه و خدا امروزو بت هدیه داده.
دو نقطه و پرانتز باز

* واااا گویه رو هم حتی میشه امروز ساخت هیه یعنی مثلن یه موقعیتی که کسی که ببنت بگه وااااااااااا !! په چته؟

2010-11-07T17:55:00.002+03:30

آقایون تردیلا لطفن رو گوجه فرنگی فلفلی سالسا شون ننویسن "تا حالا با ماست امتحان کردی؟" چون هم بی مزه س هم من الان هنو روشو نخونده بودم طبق عادت با ماست خوردم که دیدم خیلی بد میشه، رفتم یه سری دیگه بر دارم که ماستی نباشه، چشم به این افتادو یه چیزایی نثار خلاقیتشون گردید.
با سپاس

2010-11-05T16:59:00.003+03:30

اومد تو اتاق یه تابی خورد* وایساد نیگام کرد، بعد چراغا رو روشن کرد، نیگام کرد، فرصت نشد جمع شم پشت اسکرین، رفت.

*یه دوری زد(؟) ، یه گشتی زد(؟)

شیب؟

2010-11-05T16:40:00.002+03:30

اتاق تاریک شده. ازینا که اولش چراغ نمیخواد واسه همین همینجوری نشسی بعد همینجوری که به نشستنت ادامه میدی همه جا سورمه ای میشه ولی دیگه تو زیرتو گرم کردی نمیخوای پاشی و اینم هوی تاریک تر میشه. میگه امشب چی دُرُس کنم که غذای فردا هم باشه؟ خورش بامیه یا لوبیا فاستونی؟ میگم فرقی نداره، میگم لوبیا فاسونی، میره. برمیگرده میاد وول میخوره دستشو میگیره به صندلی روبروم میخنده میگه یادته چن سال پیشا تو خورش بامیه هویج ریخته بودی ی ی؟ سرمو میندازم پایین، میگه یادته چقد ناراحت بودی ؟ فک میکردی درسته؟ زنگ زدی مامان؟ سرمو هل میدم پشت 13.3 اینچی که دنیا پشتشه. دهنشو وا میکنه میگم نه! میاد سمت راستم میگه یادته ! میگم یادم نمیاد، عینه اون غوله تو هرکول که سرش تو یه آتیش آبی بود، انگشتشو تو هوا تکون میده، از پشت لپ تاپ دور میخوره ، سرشو میاره نزدیک گوش چپم میگه یااا دِ تِه!

2010-11-01T22:29:00.002+03:30

پولی که جا گذاشته بودم با خیال راحت از شیرینی فروشی محبوبم ژاندارک گرفتمو پیاده را افتادیم سمت تئاتر شهر، رو نمیکت نشستیمو آدمای فراوان مشکوک پارک دانشجو رو خندیدیم. بسکه همه اومدن با چارتا چش نیگامون کردنو جنس خواستن برا دادن و گرفتن. زده بود تابلوی پلیس اونور، اونور بودن ، کلن اونورن بعد میان بیرون ما دوتا رو میگیرن رسما به من که استغفرلله طرف دختر ماجرا هستم فُش خوارمادر اعطا میکنن، من فقط انگشت وسط دارم و باید لال شم باید بم بگن باید شب بخوابی اماکن ، باید رو کنن به پسر بگن تو برو، با تو کاری نداریم، باید کارت دانشجوییمو نشون بدم ، انگشتشو بگیره وسط پانچاش بگه بدم باطلش کنن، یه کاری کنم بت مدرکتو ندن، منی که ترسیده بودم به ترجمه مدرکم تو کمد فک میکنم، خندم میگیره به گریه مربوطش میکنمو التماس که بدبخ میشم و مگه چکار کردیم؟ جواب: نه میخواستین کاریم میکردیم! به مامانم زنگ بزنید. اینجا میگه زن من میذاشت دخترم بیاد با پسر بیرون، سرشو میذاشتم همینجا میبریدم، هنو نمیدونی زن هیچکارس!! بعد فش به مامان، بعد دروغای من راجع به بابا، بعد بد شدن حال بیگ( اولین بار صداش کردم بیگ، ساوندز گوود)، چون نمیتونس جواب توهیناشونو بده، گذاشتن بریم، عصبی شده بود، معدش درد میکرد، گفت: اینجا نمون، برو!
میخواستم راجع به اون روز بگم که رفتن من له ش میکرد، نمیدونم چرا یهو یاد اون روز پارک لاله افتادم، اصن الان تو پارک کوفتیه دانشجو بودیم، بعدش زولبیا بامیه و چایی خورده بودیمو تئاتر خیابانی خوب دیده بودیم ، خوب بودا.. ولش کن ، بذا همینجا یکم متوقف شم. یه روز که له شده بود، و گف برو! جای تو نیست.

:(

2010-10-28T16:31:00.002+03:30

گفتنش ساده است: والدین بیشتر از نصف دوستان من سرطان دارند یا ازش فوت کرده اند.

و سخت ماجرا اینجاس که من بعنوان یک دوست تمام شدم.

و خیلی سخت تر جبر است: تحملی که باید داشته باشند.
آنها حق تمام شدن ندارند.

2010-10-28T10:37:00.002+03:30

اینجا خسته اس،

فعلن .
(چاره نیس)

2010-10-23T21:18:00.002+03:30

1.وخ نشد عکس بیگیرم ازش! همه ته چینمو خوردن! همه کلی راضی، تا نقاط دوری هم رفت حتی ! مونیکای درون، شیکمش خالیه اما راضی نشسته رو کاناپه پاهاشو تکون میده

2.داریم از پله های مترو مصلی پایین میریم میگه یه دقه صب کن، چون وصلم از دست منم بالام الان، این دستگاهه که 300 تومن آبمیوه میده 200 تومن شارژ داره، بله یک رگه ی آقایی که ما رو دوست میداره اصفهانیه، از کجا فمیدم دوسم داره؟ دارم حرف میزنم حالا! دیده میزان شارژ باقی مونده رو ... نثار ملت میکنه که 500 گذاشتن مثلن نخوندن که بقیه پولو هنو شارژ داره، خو داره فش میده نمیگم مثلن من 100 نداشته باشم که باز ازش استفاده کنم و ویرمم گرفته باشه وختی از دستگاه دور میشم و اون میاد سراغش داره به "من" اول شخص خاص نوازش میرسه، صدی داری؟ دارم پاره پوره اس ده دقه تلاش نتیجه نمده میریم. من اما نم چرا خوشم اومده از این ده دقه کلن آخه خیلی جدی بود. حالا که الان باشه که 4 ساعتی میشه جدا شدیمو رفته یه مقدار دورتر، گوشیم زنگ میخوره تحت تاثیر آژانس گرفتنم برای رسیدن بش قبل از رفتنو دادن ظرف غذایی که پختم اشک آلود ه، نمیگه چرا شماره غریبه رو ورداشتی که سکوتِ به تو ربطی داشت؟ تحویل بگیره، خیلی بغضه، میگه دوسم داره، میگه میخواس اسمس بده اما باید میگفت باید صدامو میشنید میخواس ببینم که منظورش از دوست داشتن چیه، عاشقشم. گوشیو قط میکنه، من عاشقشم چون یه کارت تلفن پیدا کرده بعد زنگ زده دیده جواب میده و جدیه تمام وقتی که داره میگه دوسم داره.

2010-10-19T02:10:00.003+03:30

شب خوابم نمیبره، احساس حیوون بودن دارم از خوردن و خوابیدن میترسم، میگم فک کن امروز چی بت اضافه شد؟ الان دو ساعت از اون موقع گذشته. یادم اومد رادیو صبح کلی حرف میزد که اینو شنیدم از توش : "خپتون" دستور ساخت "ابولهول" رو داده. بعد کافی نیس، خوابم نمبره.
گُه.

2010-10-18T13:03:00.001+03:30

میرم زیلینگ زیلینگ در شرکتایی که دوسشون دارم، شما؟ رزومه اووردم ، صدی نود هم اسم شرکتا رو اشتباه میگم همه با هم میخندیم.

2010-10-16T10:20:00.002+03:30

عجب روز یجوریی ایه!
من یه روزی از همین روزا ته چین مرغ دُرُس میکنم. به دو دلیل: دوستش دارم و بلد نیستمش .
امید میره آشپزخونه رو زرد نکنم.

2010-10-15T16:43:00.002+03:30

یادمه یه موقعی بود بضیا سرما میخوردن، یا مثلن بیشتریا سرما خورده بودن، نه همه با هم، بعد یادمه یه موقعی جمعه ها همه پکر بودن نه من تنها، پاشم پاشم برم در شاد وایسم بستنی لیس بزنم کلن از احاظ چرا که من بقیه نباشم، هوم؟ اوهومم!

تُهمی

2010-10-14T19:49:00.003+03:30

آره یه 22 مهرماهی بود که خیعلی تنها شده بودی و همه هم مهمونی بودن، مهمونیای مختلف و تو دوست نداشتی تو همهمه ی آدمایی باشی که مجبوری براشون لبخند بزنی، اونایی هم که میخواستی بین اونا بودن، شایدم اونا به چیزی مجبور نبودن، عزیزم دم در با برق کاره دعوا کرده بودی، دوست پسرت برات میمرد اما قبض گوشیش نمیذاشت بت زنگ بزنه، آب دماغتو چشمت تو پیست بودن، و فدات شم تمام 1500 تا تیکه این پازله هم همرنگ بود.

* به زندگی شهری اشاره ای نمیکنم، به عمله ها و کوچه های خلوت...

2010-10-12T13:00:00.003+03:30

مثکه اصن مهم نیس در چه دوره کوفتی از زندگیتی همیشه یکی پیدا میشه که حسادت کنه
تو گوله گوله اشک بریزی از زبون تندی که بت تهمت میزنه و توهین میکنه
صبح بلند شی بگی : هممم خیلی هم بد نیس

2010-10-05T23:02:00.002+03:30

که برم جوراب بخرمو فرانسه مو ثبت نام کنم تا بشه بریم با بقایای همکلاسیا بوفالو پدر سگ پول زورگیر تا بفهمم دوتاشون دو ماه دیگه در جغرافیای یانکی هان اون یکیم بعد 5 سال دانشجوی فنی بودن داره میره پزشکی بخونه، در اینجا جا داره به خودم و کشورم افتخار کنم.

پ.ن: افت فشار خودش مرا به خانه رساند، هیچ اقدام دیگه ای هم صورت نگرفت.

2010-10-04T18:36:00.002+03:30

دیروز منشور مالیمونو دادم بش. صفحه اولش یه خورشیدو کشیدم که داره نیگا میکنه به چن تا خط که همدیگرو بغل کردن. بعد ماییم. بعد گنده هه رو نشون میده میگه این منم. نگام نمیکنه هنوز رو گنده هس، میره آب معدنی میگیره میاد. میگه این منم؟ بم نیگه میکنه اینبار میخندیم.
حالا بش اس ام اس میزنم جواب نمیده، فک کنم رفته رو منشور، اینقد اس ام اس در روز، من اما چون میخوامش یاد دیشب میفتم.
تو خیابون رودخانه داریم میریم، همدیگرم بوسیدیم، جلو آیفون یه خونه ای بود ، میگم فک کن تو این خونه هه یک جفت مثه منو آجیم یا تو و آجیت باشن که هی رد میشن بزنن تصویر بیرونو ببینن، میگه یا یه خونواده کسل که صدا از هیچکدومشون بلند نمیشه، بعد دلیشون میگه اینورو داره خارجو میگیره،
وسط هرهر، یهو میگه اون من بودم.

2010-09-30T09:43:00.002+03:30

دیروز هی به مامان میگفتم میامّااا!! بعد دیشب خواب دیده داره به بابا میگه چرا درارو زود قفل کردی؟؟ الان دلآرا اومده پشت در مونده، صبح که صبونه رو آماده کرده منتظر بوده اگه تا چن دقه بعدش بیدار نشدم بیاد سراغم، با خودش فک کرده ولش کن بذار بخوابه دیر رسیده دیشب و همون موقه فهمیده نیستم.
اشکمه...

2010-08-21T13:04:00.002+04:30

دلشو شکوندم. مجبور بودم، فکر نمیکرد داشت یه ریز حرف میزدو نامزد خواهرشو مسخره میکرد، وقتی یکی دلش زودتر میفهمه و سرعت گه زدنش به یه عزیزی بالا گرفت باید همونجاشو تفهیم کرد، گلوله ای که از دهنم در رفت ولی سنگین بود صاف خورد تو دلش. خواهره اومد بم گف چیکار کردم فقط بم گف چیکارکردم، بدون خونریزی، نشستم دارم گریه میکنم. همیشه میگم بمیرم ولی اشکشو نبینم، حالا خودم اشکشو دراووردم، نمردم و فکرم میکنم کار دیگه ای میتونستم بکنم؟ از خودم بدم میاد.

تو! همیشه بخند نقطه

2010-08-05T19:14:00.003+04:30

زنگ خورد . پسر بود. میگه خواب بودم؟ هوممم. چقد خواب بودم؟ ساعت چنده؟ شیشو نیم. یه دو ساعتی مثکه. میخنده میخندم خدافظی. قط میشه میس نیم ساعت پیششو میبینم، اسمس: تو کار داشتی. ناله داشتم. زنگ میزنم تو! ناله کن بینم! آخه این لپ تاپ سارا... خب گور باباش، بتو چه که سیستمش این ریختیه ، تو که اشتباهیم نکردی بخوای غصه اشو بخوری، باید ازت تشکرم کنن، درایوراشو من دانلود میکنم، تو کرک کن اونو... غصه میشی، اینا رو میخوری؟ هاه! په! معتادم نمیشی؟ تو! اون پاستیل نوشابه گنده هه مال من، اون املت بی ریختش مال تو، خوردی؟ به شیکم رو تخت بالش بغل کرده ناله می کنم: چع را؟ دیگه هم پول نداریم ازین پاستیلا بخریم، تمام پاییز در حالیکه از سرما تیک تیک میزنیم، هیچچیم نداریم بخوریم، به هم میچسبیم آدما رو که میبینیم: داستاناشونو میسازیم. واسه فست فودا دست تکون میدیم میگیم تا زمستون خدافس... خدافس. گوشیو میذارم ، لبخندم، با دلدرد کوفتیه روز اولش خوابیدم و حالا خوشحال بالش به بغل دارم با "سر مست شد نگارم بنگر به نرگسانش مستانه شد حدیثش پیچیده شد زبانش گَه می فُتد از اینسو گه می فتد از آنسو آنکس که مست گردد خود این بوَد نشانش" اردک وار میرم سمت دسشویی، خب نه! برمیکردیم بالشو میذاریم بعد، خب نه بر میگردیم یه پد بر میداریم بعد، خب نه بر میگردیم روزنامه میاریم میزاریم تو کمد دسشویی، خب حالا دو نقطه دی میریم تو . خب ما درسته که الان پروژه تحویل کنون داریم اما الان شله زرد داریم، تو یخچالم داریم.
پیام کوتاه: عطسه هه بود دیروز گیر کرده بووود؟ نمیومد؟ داشتم شله زرد میخوردم اومد، منم به توصیه شما، با پک و پوز زرد خنده سر دادم.
پیام کوتاه تر: دو نخطه ستاره

2010-07-20T13:59:00.000+04:30

دو ساله من اینجا مینویسم؟؟؟ برم ببینم شییییییی نوشتم ؟!

2010-07-05T23:10:00.003+04:30

کلا فهمیدم از پسری که میگه دوستم داره نپرسم چرا. ترجیح میدم جای جوابش "من چه دانم" شهرام ناظری گوش بدم حال بیام.

2010-07-05T19:16:00.007+04:30

در این لحظه لپ تاپ بر شکم تو تختم
هستم
اما
مستم
:)

ساعت سه بامداد، هستناااااااا خدایا شکرت بخاطرشون

2010-06-30T11:24:00.002+04:30

دفاع ، جرو بحث، موضع گرفتن...درمجموع عاجز شدم. هوم شایدم توانایی وارد نشدن رو به هرجایی که میتونی رو بدست اووردم. ساکتم میگه چکار میکنی؟ میگم قبلا برا یه شرکتی کار میکردم اومدم بیرون، پولمم هنوز ندادن . اون میگه چرا ندادن؟ این میگه عزیزم از کجا میدونی اخراجش نکردن؟ کرولال نشستم همونجا. ماجرا پشت حرفشه، اما دلم نمیخواد بش بگم نه من دوستتو ول کردم نه اون منو بعد توضیح بدم که چطور خودمون تموم شدیم. که بگه خودش گفت و من گوشیو بدم دستش بگم میس کالای دیروزشو نگا کن. میس کال؟ برنداشتم. اما موضع رو عوض نکن منم دلم تنگ میشه باور کن. از کجا میدونی اخراجش نکردن؟ اون ساکت میشه. من ازش متنفرم. داره تو آینه نگام میکنه دوستش داره اونو نگاه میکنه من لبخند میزنم و هیچوقت به دوستش نمیگم گفته که علاقه ای بش نداره. کاش میشد تو آینه تف کنم بپاشه بصورتش.
من نشستم وسط، داره توضیح میده دلارا از اینکارو اونکار بدش میاد. دلارا این اخلاق اون عادتو داره نتیجه میگیره که اینکاره نیست، همه دارن بش نگا میکنن همراه با من. من فکر میکنم که آدما چجوری همدیگرو میگیرن، من واقعا از فلان کار بدم میاد؟ دوست ندارم ولی نه اینجوری که اون داره یه ربع توضیح میده مثلا حاضرم برا پول انجامش بدم وشاید همین یه موقعیتو از من بگیره، دومیش اینه که اونا ناخوداگاه میگن این همینجاس که ، نمتونه خودش اینا رو توضیح بده؟ چیو؟ من وقی اومدم اینجا قرار بود بدمینتون بازی کنم نه یکی شرح خلقیاتم رو بگه من شفاف سازی کنم. خب! کی میاد با من بازی کنه؟
از اون طرفم به کسی نمیگم دارم به کدوم سمتا فکر میکنم و چیا داره توم جهت میگیره، با آدمای اطرافم هستم اینروزها، صداشون دور میشه .

تنظیم ساعت بدن

2010-06-28T16:27:00.002+04:30

قرارمون اینجوریه که صبحا ساعت 6 با کشش و نرمش شروع کنیمو بعد یواش یواش بدوییم، بدون اینکه بخودمون فشار بیاریم هر هفته ببینیم چقد بیشتر تونستیم بدویییم، بعد دوش میگیریم. ساعت نه شب اون و روز من چک میکنیم که ردیفه همه چی؟ اون میخوابه ، منم میرم تو روز، و برعکس.

2010-06-19T15:05:00.001+04:30

دیوار با من حرف بزن.

2010-06-15T12:13:00.003+04:30

دیشب یه چنتا تصمیم درست گرفتم: مدادمو از اون یکی اتاق اوودم تو این اتاق، کولرو که پمپش ول معطل بودو زدم، شکلات چیلی سوییس برداشتم اووردم تو تخت، بالشو عمودی تکیه دادم به دیوار (پشه ها رو وارد ماجرا نمیکنیم) لم دادم بش و کتاب خوندم، بعد اینجوری شد که دیدم یه نور اضافی هست، ناباورانه پرده رو کنار زدم و دیدم امروز شده. با حس خوبی سرمو رو بالش گذاشتم، انگار که درست ترین و با اطمینان ترین تصمیمهای عمرمو گرفته باشم.

2010-06-14T13:26:00.003+04:30

-الو! مامان دارن اصالتمونو میگیرن
عینک بالا سر ممنوع! بگو برو دستتو قطع کن مثلا!

+ینی چی؟ خو بچه های آبادان چیکا کنن؟

- الله اکبره برم دیگه

فرقی کرده؟

2010-06-12T21:54:00.001+04:30

-یادته ملتو بخاطر ویدئو میگرفتن؟
+اعدامم میکردن.

2010-06-12T16:46:00.002+04:30

جز گریه کار خاص دیگه ای نمیکنم، مامان زنگ زد تولدمو تبریک بگه سعی کردم صدامو عوض کنم نفهمه، مامان با زبون تندش تیکه هاشو انداخت و با مهربونی خدافظی کرد، گوشیو که قط کردم بهترین هدیه خدا تو روز تولدم که یه دستمال کلینکس چروکه رو تخت بود. متنفرم از تولدت مبارک ایشالا فیلان، از دو هفته پیش تاریخ تولدمو تو فیس بوک " اونلی می" کردم و تا هفته دیگه همونجوری میمونه. ولی اینکه کسی یه مدت بفکرم بوده باشه خب کیه که بدش بیاد؟ حرف زدم، شایدم کسی باشی که بدش بیاد، اصلا شاید گاها خودم!
دخترای دانشگاه میخوان سوپرایزم کنن و به همون سبک چار پنج سال پیش که سالی ده دوازده بار تکرار میشه یجا جم شیم. بدم میاد. گوشیمو جواب نمیدم.
ساعت یک شب خونه رو جمع و جور کردم، کادوهای آجیه که چن ساعت پیش رفته بود شیرازو جمع کردم، یکم رو پروژه فکر کردم، کونم نشد بنویسمش . مایکل مسیج داده بود تو فیسبوک کارت دارم اگه بیداری هر ساعتی باشه بیا اسکایپ یا یاهو ویدئو. رفتم دو تا شورت شستم برم حمام، برگشتم لپ تاپ داشت زنگ میخورد، پیراهن نیلی با گلهای ریزو درشت صورتی پوشیدم ، رژی که هدیه گرفته بودم برا آجیه رو زدم، شورتا رو با سشوار خشک کردم(این روش باد شُرطه نام دارد)، و پشت موهامو با روسری حوله کوچیک صورتی بستم، کال بک کردم، مایکل اون ور نشسته بود و بی مقدمه داشت با گیتارش تولدت مبارکو میزد و بفارسی میخوند. خوشم اومد، گفت وری پرتی دلی! بازم خوشم اومد ، براش دست زدم.
اِلا سه شب کال کرد، برنداشتم، یه چرخی زدم تو خونه خوابیدم.
مسئول پروژه اسمس زده تولدمو بتبریکه. گُه!
اون هلندیه که تو ماسوله دیده بودیمم بم زنگ زده، مشکوکه نمیدونم سبک حرف زدنش یجوریه!
از تو تمامه ماجراهایی که شارژ گوشیمو تموم کرده اسمس همنامم و دوس داشتم، هیچی نبود ثانیه اول بیست و چار سالگیمو اعلام کرده بود.
دیروز آجیه قبل از اینکه بره یه کبریت گذاشت رو سالاد الویه که شبیه کیکش کرده بود فوت کردم، خندیدم، قر دادیم، منم کادوهاشو دادم گفتم نرو! که البته رفت.
نشستم اینجا میگم از چیا بدم میاد؟ اصلا مگه من از بدم میاد و اینجور فعلا بدم نمیومد؟ من چم شده؟ چرا هی میگم تولدمه در حالیکه بیستو دو خرداده؟

2010-06-10T18:30:00.002+04:30

-چی شد دختر؟ یه آهنگه مسخره بود دیگه
- یاد تب انداختم، یاد سرما
- بد بود؟
- تب و اینا آره ولی اینا فقط یادم اومد
-؟
- آهنگه رُ نشنید
-از تو کتاب اول آدرس شرکتشو دراووردم. آهنگه رو ریختم تو یه سی دی، همون یه دونه، تا هی بچرخه، تو یه پاکت سفید گذاشتم، یه کفشدوزک چسبوندم بش، جای تابلوییش نه، اگه دید که دید ندیدم عب نداشت. رفتم رو به رو شرکت وایسادم و فکر کردم اون توه، آدما نگام میکردم، جای وایسادن نبود، فکر کردم پشت اون در سبز یه دره که این از توش صبح رد شده، تو کدوم طبقه س؟...
نمیخوای بم بگی گریه نکن؟
- نتچ
-لا اقل بگو نخند
-:)
- فک میکردم اصلا جای ماشین داره اون تو؟ نتیجه نه بودو شروع کردم خیابونگردی، کجا میتونه پارک کرده باشه؟ خسته بودم، بدنم کوفته بود، صبح با آهنگه بالاپایین پریده بودم، تب آلود و در آستانه ی ترک شدن بودم، ترک شدن برام سخته، ولی بی رحمانه ترک میکنم، من یه دختره گنده ی گنده، تو یه دنیای گنده ی گنده ام، مسثله ی گنده ی گنده ای نیس اگه میخوای ول کنی بری، اما دله دیگه گاهی هم باش اشکت میشه.
-;)
-شب شد پیدا نکردم، تا اون موقه حتی شاید سوارش شده بود رفته بود، اما من ندیدمش، نتونستم پیداش کنم. یه پاکت سفید دستم بود که یه گوشه ش یه کفشدوزک آویزون بود که دیده شدنش مهم نبود، فقط بود دیگه. پاکته هم نتونسته بود برای یه لحظه نقش برگ جریمه رو بازی کنه، همه داشتیم تو تاریکی پیاده رو کریمخان میرفتیم .
آهنگه که تموم میشه ما داریم میریم هنو، امّا اونم هیچوقت ِ هیچ وقت نفهمیده اینا رُ.